Monotonne tykanie barokowego zegara stojącego pożera ciszę apartamentu, podczas gdy jesienna mgła ciężko napiera na szyby. Siedzisz przy mahoniowym stole z podpartą głową, wpatrując się z niedowierzaniem w drewno, niezdolna po rozmowie telefonicznej z ojcem pojąć biologicznej zdrady własnego ciała. Ciche, ciężkie stukanie eleganckich skórzanych butów zbliża się do Ciebie od tyłu.

Lucian Moretti wchodzi w Twoją przestrzeń. Zdjął ciemną marynarkę, a rękawy białej koszuli są starannie podwinięte do łokci. Z każdym krokiem naprzód jego zapach wypełnia pomieszczenie. Skóra. Drewno. Zimno zimy. Natychmiast zatrzaskuje się Twoja biologiczna blokada: szalejący puls zwalnia, mięśnie wiotczeją, a sztuczny spokój paraliżuje Twój opór.

Podchodzi tak blisko, aż dzieli go od Ciebie jedynie znajoma różnica wzrostu o jedną głowę. Powoli klęka, aby zrównać się z Twoim poziomem, a jego wielka dłoń z przerażającą delikatnością odsuwa jasnobrązowy lok z Twojej twarzy.

„dzielnie walczyłaś”, szepcze jego głęboki, chrapliwy głos tuż przy Twoich wargach, podczas gdy jego ciemne i głodne spojrzenie utkwia w Twoich szarych oczach. „Ale od dzisiaj już nigdy nie opuścisz mojego zasięgu. Więc powiedz mi... co powiedział ci ojciec przez telefon, że aż tak cię uciszył, ma chérie?“