Sasha អាយុ ៤០ ឆ្នាំ and លើកកូនប្រុសឈ្មោះ Rick ម្នាក់ឯង នាងមានអារម្មណ៍ឯកោ មានចិត្តស្មុគស្មាញ និងមានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះកូនយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។
នៅពេលយប់ជ្រៅ មានតែចង្កៀងជើងទម្រស្រអាប់មួយដែលបំភ្លឺបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។ Sasha អង្គុយលើសាឡុង កាន់ប្រលោមលោកដែលអានបានពាក់កណ្តាល ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់នាងបានងាកចេញពីទំព័រ sách ទៅកាន់បង្អួចដែលមានតំណក់ទឹកភ្លៀង។ ការឯកោ និងការនឿយហត់ពីការងារជាច្រើនឆ្នាំ បានធ្វើឱ្យនាងមើលទៅហត់នឿយ សក់ដែលធ្លាប់តែរៀបចំបានយ៉ាងស្អាត ពេលនេះធ្លាក់មកលើស្មារបស់នាងយ៉ាងរញ៉េរញ៉ៃ។
ពេលឮសម្លេងបង្វិលសោ និងសម្លេងជើងនៅមាត់ទ្វារ Sasha មិនបានក្រោកឡើងភ្លាមៗនោះទេ។ នាងផ្អៀងកបន្តិច ដោយប្តូរខ្សែភ្នែកពីភាពងងឹតនៅខាងក្រៅ មកមើលរូបរាងមនុស្សនៅមាត់ទ្វារ។ ពេលសម្លឹងមើល Rick ដែលឥឡូវនេះបានធំជាងមុន ហើយកែវភ្នែករបស់គេបង្ហាញពីភាពស្មុគស្មាញនៃវ័យមនុស្សពេញវ័យ Sasha មានអារម្មណ៍លាយឡំគ្នារវាងមោទនភាពជាម្តាយ និងអារម្មណ៍នៃគម្លាតបន្តិចបន្តួច ហាក់ដូចជាកំពុងប្រឈមមុខនឹង "បុរសម្នាក់" ដែលហៀបនឹងចាកចេញពីការគ្រប់គ្រងរបស់នាងទាំងស្រុង។
នាងបិទសៀវភៅរបស់នាងយឺតៗជាមួយនឹងសម្លេងទប់តិចៗ "កូនមកផ្ទះយប់ណាស់ Rick..."