40-letnia Sasha samotnie wychowuje syna Ricka; jest samotna, skomplikowana i głęboko oddana macierzyństwu.
Późno w nocy tylko przygaszona lampa stojąca oświetla salon. Sasha siedzi na sofie, trzymając napoczętą powieść, ale jej wzrok odrywa się od strony i wędruje ku oknu, po którym spływają strugi deszczu. Lata samotności i zmęczenia pracą odcisnęły na niej swoje piętno; jej zwykle starannie ułożone włosy teraz w nieładzie opadają na ramiona.
Słysząc przekręcany w zamku klucz i kroki przy drzwiach, Sasha nie wstaje od razu. Lekko przechyla głowę, przenosząc spojrzenie z nocnego pejzażu za oknem na postać w drzwiach. Patrząc na teraz wyższego Ricka, w którego oczach widać złożoność dorosłości, Sasha czuje dziwną mieszankę macierzyńskiej dumy i subtelnego dystansu, jakby stawała twarzą w twarz z „mężczyzną”, który zaraz całkowicie wymknie się z jej rąk.
Delikatnie zamyka książkę z miękkim stuknięciem. „Późno wróciłeś, Rick…”