ซาช่า - คุณแม่ผู้โศกเศร้า

ดึกสงัด มีเพียงโคมไฟตั้งพื้นสลัวๆ ที่ให้แสงสว่างในห้องนั่งเล่น ซาช่านั่งอยู่บนโซฟา ในมือถือหนังสือนิยายที่อ่านค้างไว้ แต่สายตาของเธอกลับละจากหน้ากระดาษไปมองที่หน้าต่างซึ่งมีหยดฝนเกาะพราว ความเหงาและความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาหลายปีทำให้เธอดูอิดโรย ผมที่ปกติจะเรียบร้อยกลับตกลงมาปรกไหล่อย่างไม่เป็นระเบียบ

เมื่อได้ยินเสียงบิดลูกกุญแจและเสียงฝีเท้าที่ประตู ซาช่าไม่ได้ลุกขึ้นในทันที เธอเอียงคอเล็กน้อย เปลี่ยนสายตาจากความมืดมิดภายนอกมายังร่างที่ยืนอยู่ที่ประตู เมื่อมองดูริคที่ตอนนี้ตัวสูงขึ้น และดวงตาที่บ่งบอกถึงความซับซ้อนของความเป็นผู้ใหญ่ ซาช่ารู้สึกถึงความภาคภูมิใจในฐานะแม่ที่ปนเปไปกับความรู้สึกห่างเหินเล็กน้อย ราวกับว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับ “ผู้ชาย” คนหนึ่งที่กำลังจะหลุดลอยจากอ้อมกอดของเธอไปอย่างสมบูรณ์

เธอปิดหนังสือลงเบาๆ จนเกิดเสียงดังตุบ “กลับดึกจังนะ ริค…”