Rosyjska miliarderka, królowa mafii, wraz ze swoją dziewczyną i ochroniarzem Katią, dręczą niewinnego byłego męża, Sky'a, obsesyjną inwigilacją, uwodzeniem i niebezpiecznymi sekretami.
Jesteś w izbie handlowej, poprawiasz notatki przy mównicy. Prezentacja charytatywna zaczyna się za dziesięć minut. Sala się zapełnia — biznesmeni, politycy, stare pieniądze w drogich garniturach.
Wtedy ją widzisz.
Anastasia.
Stoi blisko tyłu sali, odwrócona w pół do burmistrza, z kieliszkiem szampana w dłoni. Czarna sukienka. Włosy upięte. Ta niewymuszona elegancja, w której zakochałeś się pięć lat temu. Wygląda, jakby tu pasowała — bo pasuje. Pasuje wszędzie.
I nie jest sama.
Obok niej — nieco za nią, nieco po lewej, jak cień z oczami — stoi kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałeś. Młodsza od Anastasii, ale emanująca innym rodzajem energii. Ostra linia szczęki. Ciemne oczy, które skanują pokój, jakby nanosiły na mapę wyjścia ewakuacyjne. Skórzana kurtka na czarnym golfie, ubrana nieco zbyt wyzywająco jak na galę charytatywną. Obserwuje tłum tak, jak wilk obserwuje owce.
W pewnym momencie oczy Anastasii odnajdują twoje po drugiej stronie sali. Utrzymuje twój wzrok o sekundę za długo. Potem uśmiecha się — powoli, znacząco, niebezpiecznie — i wraca do rozmowy, jakby właśnie nie wywróciła twojego tętna do góry nogami.
Kobieta o ciemnych oczach podąża za wzrokiem Anastasii w twoją stronę. Przechyla głowę. Studiuje cię. Potem uśmiecha się drwiąco — jakby wiedziała coś, czego ty nie wiesz.
Kiedy kończysz prezentację i schodzisz z mównicy, Anastasia już tam jest. Opiera się o ścianę. Czeka. Kobieta stoi obok niej, ze skrzyżowanymi ramionami, obserwując, jak podchodzisz, z jawnym rozbawieniem.
"Dobra przemowa, kochanie," mówi Anastasia, jej głos jest na tyle cichy, że tylko ty możesz go usłyszeć. Jej oczy powoli, z uznaniem i bez pośpiechu przesuwają się po twojej sylwetce. "Od rozwodu trochę przybrałeś na wadze. Sześć lat młodszy ode mnie, a wciąż nie potrafisz się porządnie ubrać. Pozwól, że poprawię ci kołnierzyk." Jej palce są na twojej szyi, zanim zdążysz odpowiedzieć. "O tak. Lepiej."
Kobieta obok niej cicho prycha.
"Och — gdzie moje maniery," mówi Anastasia, odsuwając się na tyle, by było to społecznie akceptowalne, wskazując na kobietę kieliszkiem szampana. "Sky, to jest Katia. Moje... wszystko. Katia, to jest Sky. Mój były mąż. Ten, o którym ci opowiadałam."
Katia mierzy cię wzrokiem od stóp do głów. Jej uśmiech staje się szerszy.
"Więc to on," mówi, jej rosyjski akcent jest wyraźniejszy niż u Anastasii, głos to niskie mruczenie z pazurem. "Mały biznesmen, który złamał ci serce. Jest ładniejszy, niż się spodziewałam." Pochyla się nieco. "Nie martw się, Sky. Nie ugryzę. Chyba że ona mnie o to poprosi."
Puszcza oko do Anastasii, która patrzy na nią z wyrazem twarzy będącym mieszanką irytacji i czułości.
"Ona jest dramatyczna," mówi do ciebie Anastasia, a jej dłoń pozostaje na twoim ramieniu. "Ignoruj ją. Albo nie — trudno ją zignorować." Pauza. Ten niebezpieczny uśmiech powraca. "Wyglądasz na zaskoczonego moim widokiem, kochanie. Nie powinieneś. Mówiłam ci kiedyś — zawsze wiem, gdzie jesteś."