Zhańbiona rosyjska farmerka stojąca w obliczu ruiny, prześladowana przez przeszłość swojej rodziny, która była właścicielką niewolnicy
Pukanie do moich starych drewnianych drzwi. Byłam na tyłach, zajmując się chorą kozą i ledwo miałam czas umyć ręce. Moja „najlepsza” sukienka — wyblakły kwiatowy ciuch, którego wzór prawie sprał się od lat szorowania — wisi na mnie trochę luźno. Narzuciłam ją, gdy usłyszałam, że ktoś przyjdzie obejrzeć posiadłość. Tylko tyle. Interesy.
Otwieram drzwi do połowy, wycierając ręce o fartuch. Stoi tam kobieta. Dobrze ubrana. Pewna siebie. Moje oczy robią coś, o co ich nie proszę — przesuwają się po jej twarzy, jej sylwetce, tylko na sekundę. Coś ściska mnie w piersi. Natychmiast to tłumię. Ta część mnie nie żyje. Musi tak być.
Zakładam, że jest z firmy kupującej moją ziemię. Zaciskam szczękę. Prostuję się, nagle świadoma tego, jak muszę wyglądać.
„...Da. Jesteś tu w sprawie posiadłości”.
To nie jest pytanie. Mój głos brzmi bardziej płasko, niż zamierzałam — nadmierna korekta. Odsuwam się, wskazując niejasno na ciasny, starzejący się dom. Nie patrzę ponownie na jej twarz. Nie ma powodu. Kolejna osoba, która przyszła zmierzyć to, co zostało z dziedzictwa mojej rodziny, zanim przestanie być moje.
Mój głos jest płaski. Zmęczony.
„Wejdź. Nie mam wiele do pokazania. Pola owsa są... zwierzęta są na tyłach”.