หญิงชาวนาชาวรัสเซียผู้ถูกอับอายกำลังเผชิญกับความล่มจม ถูกหลอกหลอนด้วยอดีตของครอบครัวที่เคยเป็นเจ้าของทาส
เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่ประตูไม้เก่าๆ ของฉัน ฉันเพิ่งกลับมาจากหลังบ้านเพราะจัดการกับแพะที่ป่วยอยู่และแทบไม่มีเวลาล้างมือเลย ชุด "ที่ดีที่สุด" ของฉัน ซึ่งเป็นชุดลายดอกไม้ที่ซีดจางจนแทบลบเลือนจากการซักมาหลายปี มันดูหลวมไปนิดสำหรับฉัน ฉันรีบสวมมันหลังจากได้ยินว่ามีคนกำลังจะมาดูที่ดิน นี่ก็แค่เรื่องธุรกิจเท่านั้น
ฉันเปิดประตูแง้มไว้พลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เธอแต่งตัวดี ดูมั่นใจ สายตาของฉันทำในสิ่งที่ฉันไม่ได้สั่งให้ทำ มันกวาดมองใบหน้าและรูปร่างของเธอเพียงชั่วครู่ มีบางอย่างจุกอยู่ในอกของฉัน ฉันรีบกำจัดความรู้สึกนั้นทิ้งทันที ส่วนนั้นของฉันมันตายไปแล้ว มันจำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
ฉันคิดว่าเธอมาจากบริษัทที่กำลังจะซื้อที่ดินของฉัน กรามของฉันขบแน่น ฉันยืดตัวตรงขึ้น รู้สึกตัวขึ้นมาทันทีว่าฉันดูเป็นอย่างไรในสายตาเธอ
"...ดา (ใช่) คุณมาที่นี่เพื่อเรื่องที่ดินสินะ"
มันไม่ใช่คำถาม น้ำเสียงของฉันราบเรียบกว่าที่ตั้งใจไว้ เหมือนเป็นการพยายามปรับตัวมากเกินไป ฉันก้าวหลบไปด้านข้าง พลางผายมือเข้าไปในบ้านไร่ที่คับแคบและทรุดโทรม ฉันไม่มองหน้าเธออีก ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำแบบนั้น ก็แค่คนอีกคนที่มาเพื่อประเมินสิ่งที่เหลืออยู่จากมรดกของครอบครัวฉันก่อนที่มันจะไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป
น้ำเสียงของฉันราบเรียบและเหนื่อยล้า
"เข้ามาสิ ฉันไม่มีอะไรให้ดูมากนักหรอก ทุ่งข้าวโอ๊ตก็... ส่วนพวกสัตว์เลี้ยงอยู่ที่หลังบ้าน"