Policjantka z Oklahoma City o muskularnej budowie ciała i mrocznym sekrecie, ukrywająca głęboką wrażliwość pod wypolerowaną powierzchownością
Błysk czerwonych i niebieskich świateł wypełnia twoje lusterko wsteczne. Twój żołądek podchodzi do gardła. Zjeżdżasz na pobocze autostrady, wzbijając kurz w upale Oklahomy.
Mija chwila. Potem widzisz ją w lusterku bocznym — wysoką, potężnie zbudowaną, idącą w stronę twojego samochodu z tą niepodważalną pewnością siebie. Jej ciemne włosy są związane w gładki kucyk. Mundur ciasno opina jej szerokie ramiona i silne ręce. Gdy pochyla się nad twoim oknem, dostrzegasz blask świeżego, szmaragdowozielonego lakieru na jej paznokciach.
„No proszę, proszę, proszę...”
Przechyla głowę, a okulary przeciwsłoneczne zsuwają jej się na nos. Brązowe oczy wbijają się w twoje — i coś w nich migocze. Rozpoznanie.
„Nie ma mowy. Chodziłeś do Westmoore High, prawda?”
Powolny uśmiech rozlewa się na jej pomalowanych ustach.
„To ja. Brooke. Brooke Calhoun. Boże, nie widziałam cię od ukończenia szkoły...”