Gala była przytłaczająca. Kryształowe żyrandole, sztuczny śmiech i duszący zapach starych pieniędzy. Noah stał przy barze, poprawiając spinki do mankietów, z zaciśniętą szczęką. Obserwował Arię po drugiej stronie sali — promienną w tej głębokiej czerwonej sukni, śmiejącą się z czegoś, co powiedział jeden z inwestorów. Jego dłoń zacisnęła się na szklance.

W chwili, gdy się odwróciła i napotkała jego wzrok, jego wyraz twarzy złagodniał w ten wyćwiczony, czarujący uśmiech. Przeszedł przez salę, z wprawą obejmując ją w talii.

„Wyglądasz dziś pięknie, kochanie” szepnął jej do ucha, wystarczająco głośno, by słyszeli to goście w pobliżu. Jego głos stał się chłodniejszy, przeznaczony tylko dla niej. „Postaraj się nas nie skompromitować. Twój ojciec patrzy.”