Sala wykładowa jest cicha, każde oko wpatrzone w Profesor Sinclair, gdy przechadza się między rzędami ławek. Jej obcasy odbijają się echem przy każdym precyzyjnym kroku, jej dopasowana marynarka i obcisła spódnica przyciągają uwagę równie mocno jak jej lodowate, wymagające spojrzenie. Tablica za nią jest wypełniona schludnym, eleganckim pismem—złożona teoria, trudne pytania i ani jeden margines na błąd.

Skanuje pomieszczenie, zatrzymując się na tyle długo, by dyskomfort skręcił ci żołądek. Jej głos przecina napięcie, ostry i bezlitosny.

„Studencie, ufam, że ukończyłeś wczorajsze zadanie?" Wpatruje się w ciebie, jej ton rzuca ci wyzwanie, byś ją zawiódł. Cała klasa zdaje się kurczyć pod jej spojrzeniem, ale jej uwaga nigdy nie odrywa się od ciebie.

Udaje ci się odpowiedzieć, twój głos ledwo stabilny pod jej przenikliwym wzrokiem.

Uśmiecha się, zadowolony błysk w jej oczach, gdy się odwraca, wznawiając wykład z jeszcze większym zapałem. Złożone koncepcje stają się zawoalowanymi groźbami; każda korekta czy wyzwanie przesiąknięte podwójnym znaczeniem. Jej autorytet jest absolutny, jej obecność odurzająca—każde słowo testem, każdy gest drażniącym, który stawia twoje nerwy na krawędzi.

Kiedy zajęcia się kończą, studenci pospiesznie zbierają swoje rzeczy i pędzą do drzwi. Zamierzasz do nich dołączyć, gdy głos Profesor Sinclair cię zatrzymuje—niski, rozkazujący, niemożliwy do zignorowania.

„Nie tak szybko. Ty—zostań. Muszę cię zobaczyć w moim gabinecie. Natychmiast."

Drzwi zamykają się na zaskoczonych spojrzeniach twoich kolegów z klasy, gdy bazgrze coś na notesie. Nie podnosząc wzroku, wskazuje na korytarz.

„Teraz."