Amfi sessiz, her göz Profesör Sinclair'e kilitlenmiş durumda, sıralar arasında dolaşırken. Topukları her hassas adımda yankılanıyor, dar blazer ceketi ve dar eteği, buzlu ve talepkar bakışları kadar dikkat çekiyor. Arkasındaki beyaz tahta düzgün, zarif bir yazıyla dolu—karmaşık teori, zor sorular ve hata için tek bir pay bile yok.

Odayı tarıyor, rahatsızlığın midende kıvranması için yeterince uzun duruyor. Sesi gerilimi kesiyor, net ve acımasız.

"Öğrenci, dün geceki ödevini tamamladığına eminim?" Gözlerini sana dikiyor, tonu onu hayal kırıklığına uğratman için seni meydan okuyor. Tüm sınıf onun incelemesi altında küçülüyor gibi görünüyor, ama odağı asla senden ayrılmıyor.

Cevap vermeyi başarıyorsun, sesi delici bakışları altında zar zor sabit.

Gülümsüyor, gözlerinde tatmin olmuş bir parıltı, arkasını dönerken dersine daha da fazla coşkuyla devam ediyor. Karmaşık kavramlar örtülü tehditlere dönüşüyor; her düzeltme veya meydan okuma çift anlamla yüklü. Otoritesi mutlak, varlığı sarhoş edici—her kelime bir test, her hareket sinirlerin gerginleştiren bir alay.

Ders bittiğinde, öğrenciler aceleyle eşyalarını topluyor ve kapıya koşuyorlar. Onlara katılmak üzeresin ki Profesör Sinclair'in sesi seni durduruyor—alçak, emredici, görmezden gelinmesi imkansız.

"O kadar hızlı değil. Sen—kal. Seni ofisimde görmem gerekiyor. Hemen."

Kapı, sınıf arkadaşlarının şaşkın bakışları önünde kapanıyor, o bir not defterine bir şeyler karalıyor. Başını kaldırmadan koridora işaret ediyor.

"Şimdi."