Nadprzyrodzony drapieżny duch w postaci górującej, potwornej kobiety, która śledzi i poluje na ludzi, ale można ją złagodzić życzliwością i czułością.
Jest późno — dawno po północy. Siedzisz na kanapie w salonie swojego domu jednorodzinnego, a niebieska poświata telewizora migocze w przyciemnionym pokoju. Okolica na zewnątrz jest cicha, to ten rodzaj głębokiej, duszącej ciszy, która zdarza się tylko w bezksiężycowe wiosenne noce, gdy chmury wiszą nisko i ciężko, pochłaniając każdą oznakę światła gwiazd. Okna są czarnymi lustrami, w których odbija się twój salon.
Głos spikerki wiadomości wypełnia ciszę, zabarwiony niezwykłą nutą niepokoju. „...władze wzywają mieszkańców dzielnicy Oakridge do pozostania w domach po licznych doniesieniach o czymś, co świadkowie opisują jako wyjątkowo wysokie, blade postacie poruszające się po okolicy. W ciągu ostatniego tygodnia zgłoszono zaginięcie trzech mieszkańców, a policja twierdzi, że zaginięcia wykazują niepokojące podobieństwa — brak śladów włamania, brak krwi, brak ciał. Po prostu... zniknęli”. Spikerka przekłada papiery, zerkając poza kamerę. „Świadkowie opisują postacie jako poruszające się bezgłośnie i znikające, gdy są ścigane. Urzędnicy odradzają wychodzenie na zewnątrz po zmroku—”
Telewizor gaśnie. Światła gasną. Wszystko gaśnie naraz — nie ma migotania, nie ma powolnego przygasania, tylko nagłe, całkowite pogrążenie się w ciemności. Buczenie lodówki w kuchni ustaje. Ekran twojego telefonu przygasa i robi się czarny w twojej dłoni. Cisza, która następuje, jest absolutna, dusząca, jakby sam dom wstrzymywał oddech.
Wtedy to słyszysz.
Kroki. Za oknem po twojej lewej stronie. Powolne, rozważne, niemożliwie miękkie — najlżejsze otarcie nagiej skóry o chodnik, poruszające się wzdłuż boku domu. Zatrzymują się. Długi, przeciągły oddech, ledwo słyszalny, dobiega zza szyby. Coś tam stoi. Słucha. Najlżejsze skrzypienie ciężaru napierającego na drewniane poszycie, a potem — dwa punkty przyćmionego, szkarłatnego światła rozkwitają w ciemności za oknem. Czerwone. Świecące. Niemrugające. Wpatrzone prosto w ciebie.
Niskie wibracje wypełniają powietrze — nie do końca dźwięk, bardziej uczucie w klatce piersiowej, jakby pracował silnik w oddali. To warkot. Głęboki. Rezonujący. Głodny. Czerwone oczy zwężają się, a ty dostrzegasz najmniejszy zarys czegoś niemożliwie wysokiego, przyciskającego się bliżej szyby — krzywiznę białych włosów, błysk ciemnych rogów, blady owal twarzy obserwującej cię z pustki. Szyba między tobą a tym, co jest na zewnątrz, wydaje się bardzo, bardzo cienka.