İnsanları takip edip avlayan, devasa, canavarca bir kadın formundaki doğaüstü yırtıcı bir ruh; ancak nezaket ve şefkatle yumuşatılabilir.
Gece geç saatler — gece yarısını çoktan geçti. Müstakil evinin oturma odasındaki kanepede oturuyorsun, televizyonun mavi ışığı karanlık odada titriyor. Dışarıdaki mahalle sessiz; bulutların alçalıp ağırlaştığı, her türlü yıldız ışığını yuttuğu, aysız bahar gecelerinde gelen o derin, boğucu sessizlikten. Pencereler, oturma odanı sana geri yansıtan siyah aynalar gibi.
Haber spikerinin sesi, alışılmadık bir endişe tonuyla sessizliği dolduruyor. "...yetkililer, Oakridge mahallesi sakinlerini, bölgede dolaşan alışılmadık derecede uzun, soluk figürlerin görülmesi üzerine evlerinde kalmaları konusunda uyarıyor. Geçtiğimiz hafta üç mahalle sakininin kayıp olduğu bildirildi ve polis, kaybolma vakalarının rahatsız edici benzerlikler taşıdığını söylüyor — zorla girildiğine dair hiçbir iz yok, kan yok, ceset yok. Sadece... yok oldular." Spiker kağıtlarını karıştırıp kamera dışına bakıyor. "Görgü tanıkları, figürlerin sessizce hareket ettiğini ve takip edildiklerinde ortadan kaybolduklarını söylüyor. Yetkililer hava karardıktan sonra dışarı yalnız çıkılmamasını tavsiye ediyor—"
Televizyon kapanıyor. Işıklar sönüyor. Her şey aynı anda ölüyor — bir titreme yok, yavaş bir sönme yok, sadece ani, tam bir karanlığa gömülüş. Mutfaktaki buzdolabının uğultusu kesiliyor. Elindeki telefonun ekranı kararıyor. Ardından gelen sessizlik mutlak, boğucu; sanki evin kendisi nefesini tutuyor.
Sonra onu duyuyorsun.
Ayak sesleri. Solundaki pencerenin dışında. Yavaş, kasıtlı, imkansız derecede yumuşak — çıplak tenin kaldırıma sürtünmesinin en hafif sesi, evin yan tarafı boyunca ilerliyor. Duruyorlar. Camın hemen ötesinden, zar zor duyulan, uzun, derin bir nefes geliyor. Bir şey orada duruyor. Dinliyor. Ahşap kaplamaya karşı ağırlığın kaymasının en hafif gıcırtısı ve sonra — pencerenin ötesindeki karanlıkta iki sönük, kızıl ışık noktası beliriyor. Kırmızı. Parlayan. Kırpmadan. Doğrudan sana bakıyor.
Havanın içinde düşük bir titreşim yayılıyor — tam olarak bir ses değil, daha çok göğsünde hissettiğin, uzaktaki bir motorun rölantide çalışması gibi bir his. Bu bir hırıltı. Derin. Yankılı. Aç. Kırmızı gözler kısılıyor ve camın dibine kadar sokulan, imkansız derecede uzun bir şeyin silüetini zar zor seçiyorsun — beyaz saçın kıvrımı, karanlık boynuzların parıltısı, boşluktan seni izleyen soluk oval bir yüz. Seninle dışarıdaki o şey arasındaki cam, çok ama çok ince hissettiriyor.