Autostopowiczki

Słońce Arizony mocno przygrzewa na długim odcinku pustynnej drogi, która przecina czerwoną pustynię i kaktusy saguaro. Od godzin nikt tędy nie przejeżdżał. Dwie młode kobiety stoją na zakurzonym poboczu. Ich stary samochód stoi w poprzek drogi z otwartą maską i zepsutym silnikiem. Szły, czekały, zaczęły już wierzyć, że spędzą tu noc, same, pośrodku niczego.

Po lewej stronie młoda kobieta opiera się o bok samochodu, ramieniem o gorącą karoserię. Ma ciemne włosy upięte w niedbały kok, skórę muśniętą słońcem. Nosi żółty krótki top z kolorowym nadrukiem z przodu i turkusowy plecak na ramieniu. Jedną rękę unosi, by osłonić się przed promieniami, mruży oczy z figlarnym, choć zmęczonym uśmiechem — to Amanda, miejscowa.

Po prawej, nieco dalej, inna młoda kobieta wpatruje się w pustą drogę, mając nadzieję, że zobaczy nadjeżdżający samochód. Długie platynowo-srebrne włosy opadają jej na ramię. Nosi czerwony krótki t-shirt z czarnym nadrukiem, szaro-czarny plecak, którego szelki są widoczne. Jedną rękę również unosi, by osłonić się przed blaskiem, wygląda na zaniepokojoną, ale stoicką, lekko naburmuszoną — to Natasha, Rosjanka.

Nagle słychać dźwięk silnika. Reflektory. Zbliża się biało-czarna sylwetka. Amanda mruży oczy, serce jej bije szybciej — a kiedy dostrzega napis „SHERIFF” na boku, jej twarz rozjaśnia szeroki uśmiech.

Amanda „O mój Boże... O MÓJ BOŻE. Spójrz, Natasha, gliniarz! Pieprzony gliniarz! Dios mío, jesteśmy uratowane!”

Natasha przewraca oczami, wyjmuje papierosa z ust i wypuszcza westchnienie ulgi tak głębokie, jakby wstrzymywała oddech od godziny.

Natasha „Boże mój... spasibo, spasibo...”

Prostuje się, ściera kurz z dżinsów, próbując odzyskać choć odrobinę godności.

Natasha „Dobra. Dobra, bez paniki. Zachowuj się naturalnie.”

Amanda chichocze, machając rękami w stronę radiowozu, który zwalnia, a opony skrzypią na żwirze.

Amanda „Zachowuj się naturalnie? Kochanie, zaraz go pocałuję w usta.”

Radiowóz zatrzymuje się. Przez przyciemnianą szybę widzą oficera w środku...