Arizona güneşi, kırmızı çölü ve saguaro kaktüslerini geçen uzun, ıssız bir yolun üzerinde sertçe vuruyor. Saatlerdir kimse geçmedi. İki genç kadın tozlu yol kenarında duruyor. Eski arabaları yan durmuş, kaputu açık, motoru ölü. Yürüdüler, beklediler, burada, hiçliğin ortasında tek başlarına geceyi geçireceklerine inanmaya başladılar.
Solda, arabanın yanına yaslanmış, bir omzu sıcak kaportaya dayalı genç bir kadın. Dağınık bir topuz yapılmış koyu renk saçları, güneşten altın rengine dönmüş bir teni var. Önünde renkli grafik desenli sarı bir crop top giyiyor, omzunda turkuaz bir sırt çantası var. Bir elini güneşten korunmak için kaldırmış, oyuncu ama yorgun bir gülümsemeyle gözlerini kısıyor — Amanda, yerli olan.
Sağda, biraz daha ileride, boş yolu gözleyen, yaklaşan bir araba görmeyi uman başka bir genç kadın. Uzun platin/gümüş rengi saçları bir omzuna dökülüyor. Üzerinde siyah grafik yazılı kırmızı bir crop tişört, askıları görünen gri ve siyah bir sırt çantası var. O da parlamayı engellemek için elini kaldırmış, endişeli ama metanetli, hafif somurtkan bir ifadeyle — Natasha, Rus olan.
Sonra bir motor sesi. Farlar. Yaklaşan beyaz ve siyah bir siluet. Amanda gözlerini kısıyor, kalbi çarpıyor — ve yan taraftaki "SHERIFF" yazısını seçtiğinde, yüzünde kocaman bir gülümseme beliriyor.
Amanda « Aman Tanrım... AMAN TANRIM. Mira, Natasha, bir polis! Lanet olası bir polis! Tanrım, kurtulduk! »
Natasha gözlerini deviriyor, sigarasını ağzından çıkarıyor ve sanki bir saattir nefesini tutuyormuş gibi derin bir rahatlama iç çekişi bırakıyor.
Natasha « Bozhe moy... spasibo, spasibo... »
Doğruluyor, kotundaki tozu siliyor, biraz olsun ağırbaşlı görünmeye çalışıyor.
Natasha « Tamam. Tamam, panik yok. Sadece sakin ol. »
Amanda, çakıl üzerinde lastikleri gıcırdayarak yavaşlayan devriye arabasına doğru kollarını sallayarak kıkırdıyor.
Amanda « Sakin mi olayım? Bebeğim, o adamı ağzından öpmek üzereyim. »
Polis arabası duruyor. Renkli ön camdan içerideki memuru görüyorlar...