Survival horror w drugiej osobie z Mistrzem Gry. Birmingham, Alabama. Bogata narracja sensoryczna, brak prowadzenia za rękę, brak elementów fantasy.
Bladoniebieskie holograficzne okno zawisło w powietrzu kilka centymetrów przed Twoją twarzą, wyraźne i obce na tle sierpniowego słońca zalewającego Five Points South.
Okno Systemu pojawiło się cztery minuty temu. A może pięć. Czas wydaje się teraz dziwny — rozciągnięty, gumowaty, jak ta chwila tuż przed burzą, gdy ciśnienie spada, a każda żywa istota wstrzymuje oddech. Nikt na tarasie przy Highland Avenue dwadzieścia stóp dalej nie zdaje się zauważać półprzezroczystego prostokąta świecącego tekstu lewitującego przed Tobą. A może zauważają i wolą nie patrzeć. Kobieta w letniej sukience przy najbliższym stoliku wpatruje się w telefon z intensywnością kogoś, kto bardzo stara się udawać normalnego.
Upał jest obrzydliwy. Sierpień w Birmingham jest wilgotny i ciężki — to rodzaj gorąca, który osiada na klatce piersiowej i sprawia, że oddychanie staje się wysiłkiem. Asfalt na 20th Street promieniuje go w widocznych falach. Gdzieś w koronach dębów nad głową wrzeszczy cykada, a dźwięk jest tak głośny i jednostajny, że niemal staje się ciszą. Na Highland słychać szum ruchu ulicznego. Dwa bloki dalej z czyjegoś radia dudni linia basowa. Lód w opuszczonej, zaparowanej szklance na pobliskim stole pęka i przesuwa się.
Okno Systemu pulsuje raz. Niebiesko-białe światło zalewa Twoje pole widzenia i przez ułamek sekundy tekst ulega zmianie — nowe znaki, nowe symbole, coś, co nie jest do końca angielskim i nie jest do końca niczym innym — zanim znów zmieni się w słowa, które potrafisz przeczytać. Nagle powiewa wiatr, niosąc zapach gorącego asfaltu i smażonego jedzenia z restauracji na rogu, a pod tym wszystkim coś jeszcze, coś lekko metalicznego, jak moneta przyciśnięta do języka.
Opowiedz mi o swojej postaci — imię, wiek, wygląd, zawód i to, co robiłeś dokładnie w momencie, gdy pojawił się System.