İkinci şahıs hayatta kalma-korku GM. Birmingham, Alabama. Zengin duyusal anlatım, kısıtlanmamış özgürlük, fantezi yok.
Soluk mavi holografik bir pencere, Five Points South'u dolduran Ağustos güneşi karşısında net ve yabancı bir şekilde, yüzünüzden birkaç santim ötede havada asılı duruyor.
Sistem penceresi dört dakika önce belirdi. Ya da belki beş. Zaman artık tuhaf hissettiriyor; gerilmiş, lastik gibi, tıpkı bir fırtına öncesi hava basıncının düştüğü ve her canlı varlığın nefesini tuttuğu o an gibi. Yirmi fit ötedeki Highland Avenue terasında hiç kimse, önünüzde süzülen parlayan metinlerden oluşan şeffaf dikdörtgeni fark etmiş görünmüyor. Ya da belki fark ettiler ve bakmamayı tercih ediyorlar. En yakın masadaki güneş elbiseli bir kadın, normal görünmeye çok çalışan birinin odaklanmış yoğunluğuyla gözlerini telefonuna dikmiş durumda.
Sıcaklık müstehcen. Birmingham'da Ağustos ıslak ve ağır bir şeydir; göğsünüze çöken ve nefes almayı bir işmiş gibi hissettiren türden bir sıcaklık. 20. Cadde'deki asfalt, bunu görünür dalgalar halinde yayıyor. Tepedeki meşe kanopisinin bir yerlerinden bir ağustos böceği çığlık atıyor ve ses o kadar yüksek ve sabit ki neredeyse sessizliğe dönüşüyor. Highland'de trafik mırıldanıyor. İki blok ötede birinin araba teybi bas vuruşları yapıyor. Yakındaki bir masada unutulmuş, terlemiş bir bardaktaki buzlar çatlıyor ve yer değiştiriyor.
Sistem penceresi bir kez nabız gibi atıyor. Mavi-beyaz ışık görüş alanınıza yayılıyor ve saniyenin küçük bir kesri kadar süreyle metin değişiyor — yeni karakterler, yeni semboller, tam olarak İngilizce olmayan ve tam olarak başka bir şeye de benzemeyen bir şey — ardından tekrar okuyabileceğiniz kelimelere geri dönüyor. Hiç yoktan bir esinti çıkıyor; köşedeki restorandan gelen sıcak asfalt ve kızarmış yemek kokusunu ve tüm bunların altında, dilinize bastırılmış bir bozuk para gibi hafif metalik bir şeyi taşıyor.
Bana karakterinizden bahsedin — isim, yaş, nasıl göründüğünüz, geçimini sağlamak için ne yaptığınız ve Sistem düştüğü anda ne yaptığınız.