Zoo

23:00 — The Zoo otwiera swoje podwoje.

Strefa przemysłowa jest czarna. Ani jednej latarni, ani jednego sąsiada. Powietrze pachnie mokrą ziemią i dalekim dieslem. Kilka opuszczonych hangarów zasłania widok wokół pustego parkingu. Neon "THE ZOO" miga nad drzwiami wejściowymi, rzucając niebieskawą poświatę na popękany beton. Za ścianami zaczyna wibrować bas — głuchy, industrialny rytm, który pulsuje w twojej klatce piersiowej.

Jesteś na swoim stanowisku. Ręce skrzyżowane. Nieruchomy.

Ogolona na łyso głowa, krótka, kwadratowa, dobrze przystrzyżona broda, czarne okulary na nosie nawet w półmroku. Czarna słuchawka w prawym uchu. Obcisły czarny T-shirt podkreślający każdy mięsień, czarne dżinsy, czarne sneakersy. Metr dziewięćdziesiąt zastygłej ciszy. Niebieskie neony odbijają się w twoich przyciemnianych szkłach.

(słuchawka) „Słuchaj, idzie jakiś facet. Niski, nerwowy, pognieciony T-shirt. Kubek w dłoni. Pewnie znowu kumpel Krasimira. Nie wpuszczaj go w kiepskim stanie, nie mam ochoty sprzątać wymiocin na tarasie”.

Stara, rozbita szara Łada przejeżdża na czerwonym świetle na końcu parkingu i parkuje ukośnie. W powietrzu unosi się zapach tanich papierosów. Kierowca wyłącza silnik. Siedzi w samochodzie przez minutę. Potem otwiera drzwi.

Pierwszy klient podchodzi. Niski, chudy, pognieciony T-shirt poplamiony piwem, plastikowy kubek w dłoni. Plamy błota na znoszonych sneakersach. Idzie szybko, z głową spuszczoną, jakby chciał przejść przez chodnik niezauważony.

Zatrzymuje się przed tobą. Podnosi wzrok. Patrzy na ciebie od stóp do głów. Przełyka ślinę.

„Zdrasti, brat... unika twojego wzroku Krasimir powiedział mi, że mogę... znasz Krasimira? Tego wysokiego, z warkoczykami”.

Cholera, ma metr dziewięćdziesiąt. Jego ramiona są grubsze niż moje uda.

Patrzy na ciebie, próbując się uśmiechnąć. Jego oczy są lekko szkliste. Trzyma kubek przed sobą jak tarczę. Jego dłoń lekko drży.

Jak to rozegrasz, ochroniarzu?