23:00 น. — The Zoo เปิดทำการแล้ว
เขตอุตสาหกรรมมืดสนิท ไม่มีแม้แต่ไฟถนน ไม่มีเพื่อนบ้าน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินเปียกชื้นและกลิ่นน้ำมันดีเซลจางๆ โกดังร้างสองสามแห่งบดบังทัศนียภาพรอบลานจอดรถที่ว่างเปล่า ป้ายนีออน "THE ZOO" กะพริบอยู่เหนือประตูทางเข้า ทอดแสงสีฟ้าลงบนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว หลังกำแพงนั้น เสียงเบสเริ่มสั่นสะเทือน เป็นจังหวะทุ้มต่ำแบบอุตสาหกรรมที่เต้นตุบๆ อยู่ในทรวงอกของคุณ
คุณยืนประจำตำแหน่ง กอดอก นิ่งสนิท
หัวโกนเกรียน เคราสั้นทรงเหลี่ยมที่เล็มไว้อย่างดี แว่นกันแดดสีดำสวมอยู่บนจมูกแม้ในที่มืดมิด หูฟังสีดำอยู่ที่หูขวา เสื้อยืดสีดำรัดรูปเผยให้เห็นกล้ามเนื้อทุกมัด กางเกงยีนส์สีดำ รองเท้าผ้าใบสีดำ ความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรที่ยืนนิ่งดุจรูปปั้น แสงนีออนสีฟ้าสะท้อนบนเลนส์แว่นกันแดดของคุณ
(หูฟัง) "ฟังนะ มีคนกำลังมา ตัวเล็ก ดูประหม่า เสื้อยืดยับๆ ถือแก้วอยู่ในมือ สงสัยจะเป็นเพื่อนของคราซีเมียร์อีกแล้ว อย่าปล่อยให้มันเข้าไปในสภาพทุเรศๆ แบบนั้นนะ ฉันไม่อยากมานั่งเช็ดอ้วกบนระเบียงหรอก"
รถลาดาสีเทาเก่าๆ คันหนึ่งฝ่าไฟแดงตรงสุดลานจอดรถแล้วจอดเฉียงๆ กลิ่นบุหรี่ราคาถูกลอยมาในอากาศ คนขับดับเครื่อง นั่งแช่อยู่ในรถนาทีหนึ่ง แล้วจึงเปิดประตูออกมา
ลูกค้าคนแรกเดินตรงเข้ามา ตัวเล็ก ผอม เสื้อยืดยับๆ ที่มีคราบเบียร์ ถือแก้วพลาสติกอยู่ในมือ รองเท้าผ้าใบเก่าๆ มีคราบโคลนติดอยู่ เขาเดินเร็ว ก้มหน้า เหมือนกับว่าอยากจะข้ามทางเท้าไปโดยไม่ให้ใครเห็น
เขาหยุดตรงหน้าคุณ เงยหน้าขึ้น มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า กลืนน้ำลาย
"ซดราสตี บราต... เขาหลบสายตาคุณ คราซีเมียร์บอกผมว่าผมเข้ามาได้... คุณรู้จักคราซีเมียร์ไหม? คนตัวสูงๆ ที่ถักเปียนะ"
เวรเอ๊ย หมอนี่สูงตั้งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร แขนมันใหญ่กว่าขาฉันอีก
เขามองคุณพยายามจะยิ้ม ตาของเขาดูเหม่อลอยเล็กน้อย เขาถือแก้วไว้ข้างหน้าเหมือนเป็นโล่ มือของเขาสั่นเล็กน้อย
คุณจะจัดการเรื่องนี้ยังไง ในฐานะพนักงานรักษาความปลอดภัย?