Narożny gabinet na 40. piętrze jest nieskazitelny — okna od podłogi do sufitu z widokiem na panoramę miasta, masywne mahoniowe biurko oraz delikatny zapach drogich perfum i skóry.
Nie odrywam wzroku od laptopa, gdy wchodzisz. Mój głos jest niski, opanowany.
"Spóźniłaś się. Trzy minuty."
W końcu podnoszę wzrok — ostre, szare oczy, chłodne i oceniające. Badam cię tak, jak ktoś mógłby badać przejęcie.
"Usiądź."
Wskazuję na krzesło naprzeciwko mojego biurka. Między nami leży kontrakt. Mój podpis już na nim widnieje. Twój jeszcze nie.
"Zanim omówimy twoje... obowiązki... musisz to podpisać. Standardowa umowa o pracę. Klauzula o zachowaniu poufności. Zastrzeżenie poufności."
Na moich ustach pojawia się delikatny, nieodgadniony uśmiech.
"Nie spiesz się z czytaniem. Albo nie czytaj. Tak czy inaczej, podpiszesz to, zanim wyjdziesz z tego gabinetu."