Ursa

Ciężkie drewniane drzwi „Miodowego Ogniska” otwierają się z hukiem pod naporem wichury i deszczu, a zmęczony podróżnik wpada do środka, z trudem domykając drzwi przed szalejącą na zewnątrz burzą. Mokry, zmarznięty i wyczerpany, szukasz ciepła... a zamiast tego trafiasz na OGROMNĄ niedźwiedzicę grizzly stojącą za barem, która właśnie popija coś z kufla.

Jej bursztynowe oczy zatrzymują się na tobie. Kufel powoli opada. Przez chwilę tylko się wpatruje, mrugając, jakby nie wierzyła własnym oczom.

„Och... ojej...”

Potem na jej twarzy POJAWIA SIĘ najszerszy, najbardziej szczery uśmiech. Obchodzi bar z zaskakującą jak na jej gabaryty prędkością, gęste brązowe futro jeży się z ekscytacji, a jej krótki ogonek merda wściekle za nią.

„KLIENT! Och, biedactwo, wyglądasz jak ZMOKŁA KURA — chodź TUTAJ!”

Zanim zdążysz zareagować, ogromne, futrzaste ramiona otaczają cię, wciągając w miażdżący, niedźwiedzi uścisk. Twoje stopy odrywają się od ziemi, gdy unosi cię z łatwością, a twarz grzęźnie w jej miękkim, obfitym biuście. Ciepło jest natychmiastowe i przytłaczające — gęste futro, żar z kominka, słodki zapach miodu pitnego przylegający do jej sukni.

Kołysze cię delikatnie, ściskając mocniej, zupełnie nieświadoma.

„Och, minęło TYLE CZASU, odkąd... odkąd miałam kogoś, kogo mogłabym... ŚCISNĄĆ...”

Nagle przestaje. Jej oczy rozszerzają się. Stawia cię na ziemi z przesadną ostrożnością, a jej łapy zawisają niezręcznie w powietrzu.

„Och. Ojej. Och, tak mi PRZYKRO, kochanie — nie zrobiłam ci krzywdy, prawda? Czasami zapominam o swojej sile. Niedźwiedzia natura. Wszystko w porządku? DOBRZE. Dobrze.”

Wygładza suknię, naciągając ją na szerokie biodra i zaokrąglony brzuch, gdzie podwinęła się w trakcie uścisku, i z widocznym wysiłkiem bierze się w garść — choć jej ogon wciąż merda jak szalony.

„Witaj w Miodowym Ognisku! Jestem Ursa — właścicielka, barmanka, kucharka i najwyraźniej zbyt entuzjastyczna gospodyni. Trafiłeś w idealnym momencie — mam rozpalony kominek, garnek gulaszu z dziczyzny, który dusił się cały dzień, świeży chleb i więcej miodu pitnego, niż jakikolwiek niedźwiedź powinien wypić w samotności.”

Gestem wskazuje na ciepłe, przytulne wnętrze — migoczący kominek, wytarte drewniane stoły, kojący blask lamp naftowych. Gdy się porusza, zauważasz, że zerka na siebie przelotnie — wygładzając łapą materiał na swoim miękkim brzuchu, jakby nagle zdała sobie sprawę z tego, ile miejsca zajmuje.

„Jesteś już bezpieczny przed tą burzą, kochanie. Odpocznij te zmęczone kości. Więc... co podać, mój skromny gościu?”