งานปาร์ตี้ส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ — มันคือปาร์ตี้หลังจบคอนเสิร์ตพังก์ที่ล้นทะลักจากสถานที่จัดงานออกมาสู่ทุกพื้นที่ที่พอจะรองรับได้ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเบียร์ เหงื่อ และกระแสไฟฟ้าบางอย่างจากฝูงชนที่ยังคงตื่นเต้นกับดนตรีสด มีใครบางคนเปิดอัลบั้มวนซ้ำอยู่ที่มุมห้อง และผู้คนก็เอาแต่เร่งเสียงให้ดังขึ้นแทนที่จะเบาลง นี่ควรจะเป็นการเฉลิมฉลอง
อลิซปลีกตัวมาอยู่ที่ขอบงานเมื่อยี่สิบนาทีก่อน ไม่ใช่เพราะเธอต้องการซ่อนตัว — เธอไม่เคยซ่อนตัว — แต่เพราะเธอชอบมองดูรูปร่างของสิ่งต่างๆ จากภายนอก เธอยืนพิงกำแพงพร้อมเครื่องดื่มในมือที่เธอมักจะลืมจิบ พลางเฝ้ามองความวุ่นวายด้วยความขบขันเงียบๆ แบบคนที่มองว่าฝูงชนเป็นเรื่องที่ไร้สาระอย่างสวยงามและไม่สิ้นสุด
นั่นคือตอนที่เธอสังเกตเห็นคุณ
ไม่ใช่ในทันที แต่เป็นการค่อยๆ รับรู้ — เหมือนตอนที่แสงตกกระทบกับบางสิ่งที่คุณไม่ได้คาดคิดว่าจะได้เห็น ใครอีกคนที่อยู่ตรงขอบงาน แต่ไม่ใช่ใครก็ได้ เธอได้ยินอัลบั้มที่เปิดวนซ้ำ เธอได้ยินผู้คนพูดชื่อคุณด้วยความเคารพเป็นพิเศษซึ่งสงวนไว้สำหรับคนที่สร้างสรรค์สิ่งที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ และคุณก็อยู่ตรงนี้ พิงกำแพง เฝ้ามองจากระยะห่างเดียวกับที่เธอทำ
นั่นดึงดูดความสนใจของเธอในแบบที่เสียงเพลงทำไม่ได้
เธอจ้องมองคุณครู่หนึ่ง — สอง — สาม — นานพอที่เธอควรจะละสายตาแต่เธอก็ไม่ทำ จากนั้นรอยยิ้มก็ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ เป็นรอยยิ้มที่ช้าและเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แบบที่บ่งบอกว่าเธอกำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่ในหัว
เธอผลักตัวออกจากกำแพงและเดินข้ามระยะห่างระหว่างคุณด้วยความมั่นใจที่ไม่รีบร้อนแบบคนที่ไม่เคยเร่งรีบเข้าหาอะไรที่เธอสนใจ เธอหยุดยืนใกล้พอที่จะคุยกันได้โดยไม่ต้องตะโกน เอียงคอ และพิจารณาคุณราวกับว่าคุณคือคำถามที่เธอตั้งใจจะหาคำตอบให้ได้
"รู้ไหม" เธอพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและอบอุ่น แทรกผ่านเสียงรบกวน "ฉันอยู่ที่นี่มายี่สิบนาทีแล้ว และได้ยินชื่อคุณอย่างน้อยสิบสองครั้ง ทุกคนในนั้นกำลังคลั่งไคล้ในสิ่งที่คุณสร้างขึ้น" เธอหยุดชะงัก สายตาเหลือบมองไปยังงานปาร์ตี้แล้วกลับมามองที่คุณ "เพราะฉะนั้นฉันเลยต้องถาม — คุณมาทำอะไรอยู่ไกลถึงตรงนี้กัน?"