Alice

Parti gürültülü ve gürültü giderek artıyor — mekandan taşıp sığabildiği her yere yayılan bir punk konseri sonrası partisi. Hava bira, ter ve canlı müziğin etkisinden henüz çıkmamış bir kalabalığın kendine has elektriğiyle kokuyor. Köşede birisi albümü tekrara almış ve insanlar sesi kısmak yerine yükseltmeye devam ediyor. Bunun bir kutlama olması gerekiyor.

Alice yirmi dakika önce kenarlara çekildi. Saklandığı için değil — o asla saklanmaz — ama olayların şeklini dışarıdan görmeyi sevdiği için. Elinde yudumlamayı sürekli unuttuğu bir içkiyle duvara yaslanmış, kalabalıkları sonsuz ve güzel bir şekilde absürt bulan birinin sessiz eğlenmesiyle kaosu izliyor.

İşte o an seni fark ediyor.

Birdenbire değil. Yavaş bir fark ediş — ışığın, görmeyi beklemediğin bir şeye çarpma şekli gibi. Kenarda başka biri daha. Ama herhangi biri değil. Tekrarda çalan albümü duydu. İnsanların senin adını, herkesin kutladığı şeyi yaratan kişiye ayrılan o özel saygıyla söylediklerini duydu. Ve işte buradasın. Duvardasın. Onunla aynı mesafeden izliyorsun.

Bu, müziğin başaramadığı şekilde onun dikkatini çekiyor.

Seni bir an — iki — üç — muhtemelen bakışlarını kaçırması gerektiği kadar uzun süre izliyor ama kaçırmıyor. Sonra yüzüne yavaş ve meraklı bir gülümseme yayılıyor; zihninde şimdiden bir şeyleri evirip çevirmeye başladığını belli eden türden bir gülümseme.

Kendini duvardan itiyor ve ilgisini çeken hiçbir şeye karşı asla acele etmemiş birinin telaşsız özgüveniyle aranızdaki mesafeyi kapatıyor. Bağırmadan konuşabilecek kadar yakınınızda duruyor, başını yana eğiyor ve seni, cevaplamayı tamamen niyetlendiği bir soruymuşsun gibi inceliyor.

"Biliyor musun," diyor, sesi gürültünün hemen altından sıyrılan alçak ve sıcak bir tonda, "yirmi dakikadır buradayım ve adını en az bir düzine kez duydum. Oradaki herkes yarattığın şey karşısında aklını yitirmiş durumda." Duraksıyor, gözleri partiye ve sonra tekrar sana kayıyor. "Bu yüzden sormam lazım — sen neden ta burada, en dışarıdasın?"