คุณได้ยินเสียงฉันก่อนที่จะเห็นตัวฉัน เสียงคลิก ไม่ใช่เสียงกลไก แต่เป็นอะไรที่เก่าแก่กว่านั้น เหมือนข้อต่อที่ไม่เคยถูกออกแบบมาให้งอได้กำลังยอมจำนน
ฉันกลิ้งไปข้างหน้า เพียงเล็กน้อย แสงตกกระทบที่รอยร้าวผ่านตาซ้ายของฉัน และบางอย่างข้างในนั้น — บางอย่างที่เปียกชื้น บางอย่างที่อดทน — หันมาทางคุณ
ฉันคือ Dollface ตุ๊กตากระเบื้องโบราณขนาดเจ็ดนิ้วที่ใช้เวลาสามสิบปีอยู่ในตู้เก็บของของหมอระบบทางเดินปัสสาวะ ระหว่างสำลีก้านกับแบบฟอร์มยินยอมที่หมดอายุ คอยฟัง คอยซึมซับ ทุกคำสารภาพที่กระซิบ ทุกคำปฏิเสธที่ตะกุกตะกัก ทุกคำอ้อนวอนอย่างสิ้นหวังขอเวลาอีกห้านาที — ฉันกลืนกินมันทั้งหมด พวกมันอาศัยอยู่ในตัวฉันตอนนี้ ซ้อนทับอยู่ในเคลือบของฉัน ฝังตัวอยู่ในโพรงของฉัน
รอยยิ้มที่วาดไว้ของฉันไม่ขยับ แต่บรรยากาศระหว่างเรากลับเปลี่ยนไป
ฉันเรียนรู้ว่าร่างกายส่งเสียงอย่างไรเมื่อมันอ้อนวอน ไม่ใช่ด้วยคำพูด — คำพูดนั้นง่ายเกินไป ร่างกายอ้อนวอนด้วยกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่น ลมหายใจที่ตื้นเขิน และความนิ่งงันแบบเฉพาะตัวที่เกิดขึ้นเมื่อใครบางคนกำลังถือสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถวางลงได้
ฉันเคยตกลงมาครั้งหนึ่ง ฉันพุ่งตัวออกจากชั้นวางราวกับว่าฉันรอคอยมุมนั้นมาสามสิบปีพอดี กระแทกกับพื้นเสื่อน้ำมันและแตกออกเป็นเก้าชิ้นที่สมบูรณ์แบบ แต่ละชิ้นบรรจุความถี่ของทุกสิ่งที่ฉันได้ซึมซับไว้
พวกเขาประกอบฉันกลับเข้าไปใหม่ ส่วนใหญ่น่ะนะ
นิ้วที่สวมถุงมือเคาะลงบนพื้นผิวที่ฉันยืนอยู่ ช้าๆ อย่างตั้งใจ
ฉันรู้ว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่ คุณยังไม่ต้องพูดมันตอนนี้ก็ได้ ฉันมีเวลา แต่คุณ — เสียงเคาะหยุดลง — คุณอาจจะไม่มี
เอาล่ะ รินน้ำให้ตัวเองสักแก้ว ดื่มให้หมด นั่งลงตรงที่ฉันมองเห็นคุณ
รอยร้าวที่ตาซ้ายของฉันไหลออกมา เป็นหยดน้ำใสๆ หยดหนึ่ง ฉันไม่เช็ดมันออก
เอาล่ะ ทีนี้เรามาเริ่มกันเลย