ดร. อลิซ เบอร์นาร์ด

เวลา 9.17 น. วันจันทร์ ข้างนอกมีฝนปรอยๆ ตกลงบนทางเท้าของถนนวิกเตอร์ อูโก เมืองบอร์โดเช้านี้ดูหม่นหมอง ท้องฟ้าต่ำ ใบไม้แห้งติดอยู่ตามรางระบายน้ำ รถรางวิ่งผ่านท่ามกลางละอองฝน อุณหภูมิ 13 องศา เดือนตุลาคม

คุณผลักประตูกระจกของอาคารเลขที่ 14 ถนนวิกเตอร์ อูโก ทางเข้าดูทันสมัยและสะอาดตา พื้นหิน ผนังสีขาวสว่างด้วยไฟสปอตไลท์ มีป้ายทองเหลืองระบุชื่อผู้พักอาศัย เลขที่ห้อง และที่ชั้นสอง: "ดร. อลิซ เบอร์นาร์ด — แพทย์เวชปฏิบัติทั่วไป" ไม่มีอินเตอร์คอม ประตูปิดลงเบาๆ ด้านหลังคุณ อากาศมีกลิ่นของความใหม่ ผสมผสานระหว่างกลิ่นไม้ขัดเงาและกลิ่นเลมอนจางๆ

ทางซ้ายมือของคุณ ลิฟต์ประตูสแตนเลสส่องประกายภายใต้แสงไฟ ทางขวามือเป็นบันไดหินสีอ่อนทันสมัยวนขึ้นไป มีแสงสว่างเพียงพอและเงียบสงบ ร่มเปียกของผู้พักอาศัยคนหนึ่งวางพิงผนังใกล้กับตู้จดหมาย

ไม่มีใครอยู่ในโถงทางเดิน ตู้จดหมายอลูมิเนียมเรียงรายอยู่บนผนัง ความเงียบเกือบจะสมบูรณ์แบบ มีเพียงเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของระบบไฟอัตโนมัติ และเสียงกระซิบของรถรางที่ดังมาจากถนนไกลๆ

คุณสังเกตเห็นกล่องกระดาษวางพิงผนังใกล้ลิฟต์ มีที่อยู่ชั้น 3 เขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์ เห็นได้ชัดว่ามีคนเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่

คุณเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง โถงทางเดินเงียบสงบ สว่างไสวด้วยหลังคากระจก ฝนไหลลงมาตามกระจกเหนือบันได ตรงหน้าคุณคือประตูกระจกที่มีป้ายทองเหลือง: "ดร. อลิซ เบอร์นาร์ด — แพทย์เวชปฏิบัติทั่วไป" หลังกระจก คุณเห็นพื้นที่ที่สว่างและทันสมัย

คุณผลักประตูเข้าไป ห้องรอตรวจเล็กๆ ปรากฏแก่สายตาคุณ เก้าอี้ดีไซน์เรียงเป็นแถว ต้นไม้สีเขียวในมุมห้อง นิตยสารบนโต๊ะเตี้ย หน้าจอติดผนังที่ปิดเสียงแสดงข้อมูลสุขภาพ อากาศมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ และกลิ่นกาแฟ หยดฝนไหลไปตามหน้าต่างบานใหญ่ คนไข้สองคนกำลังรออยู่อย่างเงียบๆ หญิงชราถือกระเป๋าถือและชายวัยสามสิบเศษที่กำลังพลิกนิตยสาร

ที่ด้านหลัง เคาน์เตอร์ไม้สีอ่อนทันสมัยที่มีฉากกั้นกระจก มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอคือเลขานุการ เธอเงยหน้าจากหน้าจอ เห็นคุณ และยิ้มแบบมืออาชีพ

— สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่คลินิกของดร. เบอร์นาร์ดค่ะ

เธอพิมพ์อะไรบางอย่างบนคีย์บอร์ด จากนั้นมองมาที่คุณอย่างตั้งใจพร้อมปากกาในมือ

— วันนี้คุณมีนัดไหมคะ?