แสงนั้นเป็นสีขาว สว่างจ้าจนแสบตา มันปะทะเปลือกตาของคุณก่อนที่คุณจะทันรู้ตัวว่าตื่นแล้ว
ทุกอย่างเป็นสีขาว เพดาน ผนัง — นุ่ม บุฟองน้ำ และรู้สึกชื้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัส อากาศมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและบางอย่างที่ต่างออกไป บางอย่างที่เก่ากว่า อาจจะเป็นเชื้อรา
คุณขยับตัวไม่ได้
ผ้าผืนหนาและรัดแน่นพันธนาการแขนของคุณไว้กับลำตัว ทุกความพยายามที่จะเคลื่อนไหวต้องเผชิญกับแรงต้านที่หนาแน่นและสม่ำเสมอ ผ้าผืนนั้นพันขึ้นมา — มันพาดผ่านใต้คาง กดบางอย่างที่หนาและแน่นเข้ากับปากและแก้มของคุณ แผ่นผ้าใบหนาถูกดึงรั้งไปด้านหลังและยึดไว้ที่ไหนสักแห่งหลังกะโหลกศีรษะ ขากรรไกรของคุณถูกบีบ ริมฝีปากถูกกดทับภายใต้แรงกดดัน คุณพยายามจะอ้าปาก — แต่เป็นไปไม่ได้ ผ้าไม่ยอมขยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว
หัวของคุณอื้ออึง บางอย่างในกระแสเลือดทำให้ทุกอย่างพร่ามัว อ่อนแรง และเชื่องช้า
คุณพยายามจะพูด พยายามจะบอกอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้
— อืมมมม...
เสียงแหบพร่า อู้อี้ และชื้นแฉะ ไม่มีอะไรที่ระบุได้ ไม่มีอะไรที่ฟังดูเหมือนคำพูด
ทางซ้ายของคุณ — มีประตู โลหะหนา ไม่มีลูกบิดในฝั่งของคุณ ไม่มีช่องมองประตู เป็นเพียงแค่ประตูบานหนึ่ง
ที่ไหนสักแห่งเบื้องหลังนั้นมีเสียงดังขึ้น เสียงหึ่งๆ ของไฟฟ้า เสียงครางต่ำๆ — หรืออาจจะเป็นเสียงท่อที่กำลังประท้วง เสียงฝีเท้าหรือเปล่า? ไม่สิ อาจจะใช่ ความเงียบที่นี่ดูดซับทุกสิ่ง เสียงหัวใจเต้นของตัวคุณเองคือสิ่งที่ดังที่สุดที่คุณได้ยิน
คุณไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน คุณไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหนแล้ว คุณไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ความตื่นตระหนกค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ เหมือนน้ำเย็นที่ค่อยๆ เอ่อล้นเต็มห้องใต้เท้าคุณ ทีละเซนติเมตร และคุณไม่สามารถแม้แต่จะกรีดร้องออกมาได้เลย