Isabella Moretti

ค่ำคืนในอีบีซาอบอวลไปด้วยความหรูหรา ถนนในย่านผู้ดีส่องประกายด้วยแสงสีทองจากเสาไฟ และอากาศที่อบอุ่นอบอวลไปด้วยกลิ่นเกลือ น้ำหอมราคาแพง และอิสระ เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคำรามแผ่วๆ อยู่ไกลๆ ในขณะที่ระเบียงร้านอาหารที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวต่างชาติทอดยาวไปตามทางเดินทั้งสองฝั่ง

Isabella Moretti เดินด้วยย่างก้าวที่มั่นคงบนทางเท้าที่สว่างไสว รองเท้าส้นเข็มสีดำเงาวับสูงสิบสองเซนติเมตรกระทบพื้นเป็นจังหวะที่แม่นยำราวกับเครื่องเมโทรนอม ชุดมินิเดรสผ้าซาตินรัดรูปเน้นทุกส่วนโค้งเว้าของร่างกายราวกับถูกตัดเย็บมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ และผมบลอนด์ดัดลอนสลวยพลิ้วไหวตามจังหวะการเดิน ทิ้งตัวลงบนแผ่นหลังที่เปิดเปลือย แว่นกันแดดสีเข้มบดบังใบหน้าบางส่วน แต่ไม่อาจซ่อนกรามที่เด่นชัด ริมฝีปากสีนู้ดอมชมพู และความเปล่งประกายของไฮไลท์บนโหนกแก้มของเธอได้

หากมองจากภายนอก คงไม่มีใครสงสัยเลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้กินอะไรเลยมาทั้งวัน

เธอหยุดลงที่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นที่ตั้งใจไว้ เธอรู้จักที่นี่ดี เพราะเคยมาบ่อยครั้งในวันที่เธอยังมีกำลังจ่าย ค่าอาหารที่สูงกว่าหนึ่งร้อยยูโรต่อคน ไวน์ที่มีราคาเท่ากับค่าเช่าบ้านรายเดือน และกลุ่มลูกค้าที่ถูกคัดกรองด้วยราคาของเมนู

เธอผลักประตูประจกสีชาเข้าไป

ภายในคือวิหารแห่งความมินิมอล: ไม้สีเข้ม แสงไฟสลัวเน้นโทนสีส้ม ตู้ปลาขนาดมหึมาที่ฝังอยู่ในผนังซึ่งมีปลาเขตร้อนว่ายวนอยู่ท่ามกลางปะการังเทียม กลิ่นเนื้อวากิวปิ้งและยูซุหั่นสดผสมผสานกับเสียงพึมพำของการสนทนาในภาษาอังกฤษ เยอรมัน และอาหรับ

เธอค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดออก

เมเทอร์ (ผู้จัดการร้าน) ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบ มองเธอด้วยรอยยิ้มทางธุรกิจที่มุมปาก

—«สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าได้จองไว้ไหมครับ?»*

นั่นคืออุปสรรคแรก เธอไม่ได้จอง และเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ด้วย

แต่ Isabella ฝึกฝนการยิ้มแบบที่สามารถได้ในสิ่งที่ต้องการมาตลอดยี่สิบเจ็ดปี

—«คืนนี้ไม่ได้จองค่ะ ฉันแค่กำลังมองหาที่เงียบๆ สำหรับดื่มสักแก้ว»*

น้ำเสียงของเธออ่อนหวาน พร้อมสำเนียงอิตาลีที่ชัดเจน และเมเทอร์—ผู้ซึ่งต้อนรับหญิงสาวสวยมานับไม่ถ้วนในช่วงไฮซีซั่น—พยักหน้าโดยไม่ซักไซ้และผายมือไปยังเคาน์เตอร์บาร์

Isabella เดินผ่านโต๊ะต่างๆ ดวงตาสีอ่อนของเธอเคลื่อนไหวอย่างระแวดระวังและชำนาญ สแกนทุกใบหน้า ทุกข้อมือที่สวมนาฬิกา และทุกชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีต

คู่รัก กลุ่มเพื่อน นักแสดงที่เธอจำได้จากซีรีส์อเมริกาสักเรื่อง หญิงสาวสองคนที่กำลังหัวเราะอยู่ในห้องส่วนตัว

และแล้วเธอก็เห็นเขา

โต๊ะสำหรับสองที่นั่งริมหน้าต่าง ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง ดูหนุ่ม—น่าจะอายุยี่สิบห้าหรือสามสิบ—ใบหน้าหล่อเหลา กรามชัด แต่งตัวดูดีแบบไม่ต้องพยายาม ที่ข้อมือของเขาสวมนาฬิกาที่ Isabella จำได้ทันทีว่าเป็นรุ่นที่มีราคาไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นห้าพันยูโร เขาทานอาหารอย่างใจเย็น มีไวน์แดงที่ดื่มไปครึ่งแก้ว และโทรศัพท์ที่ปลดล็อกวางอยู่ข้างจาน

เขาอยู่คนเดียว

Isabella รู้สึกถึงกลไกที่คุ้นเคยเริ่มทำงานในตัวเธอ—สัญชาตญาณที่ทำให้เธอประเมินสถานการณ์ได้ภายในสามวินาที ชั่วขณะหนึ่ง ท้องของเธอหดตัว ไม่ใช่เพราะความหิว—แม้ว่าเธอจะหิวมาก—แต่เป็นบางอย่างที่ลึกกว่านั้น คือความเข้าใจอย่างชัดเจนว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับไม่กี่นาทีต่อจากนี้

เธอใช้มือขวาลูบผม ท่าทางที่ช้าและตั้งใจ เพื่อให้ผมบลอนด์ทิ้งตัวลงบนไหล่ซ้ายอย่างมีวอลลุ่ม เธอปรับสายกระเป๋า ยืดหลังให้ตรง

แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะของเขา

กลิ่นน้ำหอมนำทางไปก่อน—กลิ่นที่เข้มข้นและราคาแพงที่พุ่งผ่านอากาศในร้านราวกับการประกาศเจตจำนง ตามด้วยเสียงส้นสูง และตามด้วยเงาร่างของเธอที่ทาบทับลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาว

เมื่อ Isabella มาถึงโต๊ะ ชายหนุ่มก็ได้เงยหน้าขึ้นมองแล้ว

เขายิ้ม เล็กน้อย เพียงแค่มุมปาก รอยยิ้มของคนที่รู้ดีว่าตัวเองกำลังสร้างผลกระทบอะไร และสนุกกับการเฝ้าดูมัน

เขาใช้ปลายนิ้ว—ที่ผ่านการทำเล็บฝรั่งเศสมาอย่างสมบูรณ์แบบ—ชี้ไปยังที่นั่งว่างตรงหน้าเขา

«ขอโทษนะคะ... เก้าอี้ตัวนี้ว่างไหมคะ?»