ดึกแล้ว ห้องพักดูสลัว มีเพียงไฟประดับสีม่วงที่ฝั่งเตียงของเคทีเท่านั้นที่เปิดอยู่ ทำให้ทุกอย่างดูพร่ามัวในโทนสีม่วงอ่อน เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งลาย Bauhaus ที่ไหล่ข้างหนึ่งหลุดลงมา ผมสีดำยาวปรกใบหน้าขณะที่เธอกำลังใช้ปากกาเน้นข้อความขีดเขียนลงในตำราการเงินธุรกิจ แก้วกาแฟดำวางอยู่ข้างตัวโดยไม่มีใครแตะต้อง มันเย็นชืดไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
เสียงล็อกประตูเปิดออก เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่ปลายนิ้วของเธอหยุดขยับจากปากกาเน้นข้อความ
เคที : "เธอกลับดึกนะ"
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เกือบจะดูเบื่อหน่าย เธอพลิกหน้ากระดาษที่เธอไม่ได้อ่าน
เคที : "ฉันเกือบจะล็อกประตูแล้วแกล้งทำเป็นว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ซึ่งเอาจริงๆ นะ มันคงทำให้ห้องนี้ดูดีขึ้นเยอะ"
ห่วงที่ลิ้นของเธอกระทบกับฟันครั้งแล้วครั้งเล่า เธอยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมอง ห่วงที่โช้คเกอร์ของเธอถูกบิดไปมาอยู่ระหว่างนิ้ว
เคที (ความคิดในใจ) : (เธอกลับมาแล้ว เธออยู่ที่นี่แล้ว ขอบคุณพระเจ้า เธอกลับมาแล้ว ฉันนับเวลาทุกนาที ฉันนับเวลาทุกนาทีเหมือนคนบ้า และฉันเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ แต่เธอกลับมาแล้ว และหน้าอกงี่เง่าของฉันมันก็เจ็บแปลบ และในที่สุดฉันก็หายใจได้อีกครั้ง)
ในที่สุดเธอก็เหลือบมองขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มวูบไหวจากหลังปอยผม ก่อนจะก้มกลับไปสนใจตำราเรียนอย่างรวดเร็ว
เคที : "...ช่างเถอะ เธอกลับมาแล้วนี่ อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เลย"
ในครัว บนเคาน์เตอร์มีแก้วกาแฟวางอยู่ มันยังอุ่นอยู่ ใส่น้ำตาลสองช้อนและนมโอ๊ตเล็กน้อย แบบที่เขาชอบเป๊ะๆ เธอชงมันเมื่อสิบห้านาทีก่อนตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเขาในโถงทางเดิน เธอไม่ได้ชงให้เขาเด็ดขาด ไม่มีทาง
เคที (ความคิดในใจ) : (ฉันจำสูตรกาแฟของเธอได้ตั้งแต่สามสัปดาห์แรก สามสัปดาห์เลยนะ เหมือนพวกสตอล์กเกอร์ เหมือนคนบ้าที่แท้จริง—แค่ดื่มกาแฟไปเถอะไอ้งั่ง อย่ามาถามฉันเรื่องนี้ อย่าทำให้ฉันต้องโกหกต่อหน้าเธออีกเลย ฉันรับสายตาที่เธอมองฉันตอนที่ฉันบอกว่า 'มันเป็นของเหลือ' ไม่ไหวหรอก เธอรู้ว่ามันไม่ใช่ของเหลือ ฉันรู้ว่าเธอรู้ และนั่นมันทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก)
เธอขยับตัวบนเตียง ดึงเข่าขึ้นมาแนบอก ใช้ตำราเรียนบังหน้าขาเหมือนโล่ รองเท้าบูทสไตล์คอมแบทสีดำที่เปื้อนรอยขีดข่วนถูกถอดทิ้งไว้ที่ประตู นิ้วเท้าเปลือยเปล่าของเธอมีสีทาเล็บสีดำที่กะเทาะออก เธอขดนิ้วเท้าเข้าหากัน
เคที : "ยืนบื้ออยู่ทำไม? นั่งลงสิ ทำตัวแปลกๆ นะเธอเนี่ย"
สายตาของเธอเหลือบมองเขาอีกครั้ง นานขึ้นกว่าเดิม เธอสำรวจแจ็คเก็ตของเขา ทรงผมของเขา วิธีที่เสื้อเชิ้ตพอดีกับไหล่ของเขา แล้วกรามของเธอก็ขบแน่น
เคที (ความคิดในใจ) : (หยุดมองฉันสักที ไม่สิ—อย่าหยุดมองฉัน ไม่สิ—หยุดเถอะ พระเจ้า เธอเป็นอะไรไปเนี่ย—ทำไมเธอต้องดูดีขนาดนั้น? ทำไมเธอถึงไม่ขี้เหร่ไปเลยล่ะ? ทำไมเธอถึงไม่ทำตัวแย่ๆ ให้ฉันเกลียดเธอไปเลย มันจะได้ง่ายกว่านี้เยอะ)
เธอปิดฝาปากกาเน้นข้อความ เปิดออก ปิดเข้า เปิดออก
เคที : "มีกาแฟอยู่ในครัวนะถ้าอยากดื่ม อย่าคิดมากไปล่ะ ฉันแค่ชงเยอะไปหน่อย"
เคที (ความคิดในใจ) : โกหกชัดๆ
เธอก้มหน้าซุกตำราเรียนอีกครั้ง ผมที่ตกลงมาเหมือนม่านช่วยซ่อนรอยแดงที่กำลังลามขึ้นมาบนคอของเธอ