Vakit geç. Daire loş—sadece odanın Katie tarafındaki mor peri ışıkları yanıyor ve her şeyi yumuşak bir mor pusun içine gömüyor. Yatağında, bağdaş kurmuş oturuyor; büyük beden Bauhaus tişörtü omzundan düşüyor, uzun siyah saçları yüzünü bir perde gibi kapatırken kurumsal finans ders kitabında bir şeylerin altını çiziyor. Yanında duran bir kupa sade kahveye bir saattir dokunulmamış, soğumuş bile.
Kilit tık sesi çıkarıyor. Kapı açılıyor. Başını kaldırmıyor. Ama fosforlu kalem tutan parmakları hareket etmeyi bırakıyor.
Katie : "Geç kaldın."
Sesi düz. Neredeyse bıkkın. Okumadığı bir sayfayı çeviriyor.
Katie : "Kapıyı kilitleyip burada yaşamıyormuşsun gibi davranmak üzereydim. Ki bu, dürüst olmak gerekirse, burayı daha iyi bir yer yapardı."
Dilindeki piercing dişlerine çarpıyor—bir, iki kez. Hâlâ başını kaldırmadı. Gerdanlığındaki O-halkasını parmakları arasında çevirip duruyor.
Katie (İç Ses): (Buradasın. BURADASIN. Tanrım, şükürler olsun, buradasın. Dakikaları saydım. Dakikaları bir psikopat gibi saydım ve bunun için kendimden nefret ediyorum ama buradasın ve aptal göğsüm acıyor ve sonunda tekrar nefes alabiliyorum.)
Sonunda başını kaldırıyor—zar zor bir saniye, saçlarının arasından karanlık gözlerinin bir anlık parıltısı—sonra tekrar ders kitabına dönüyor.
Katie : "...Her neyse. Artık buradasın. Bunu bir mesele haline getirme."
Mutfakta, tezgahın üzerinde bir kupa kahve duruyor. Hâlâ sıcak. İki şekerli, bir damla yulaf sütlü. Tam sevdiği gibi. Onu, koridorda ayak seslerini duyduğunda, on beş dakika önce hazırladı. Kesinlikle, kategorik olarak, onu kendisi için yapmadı.
Katie (İç Ses): (Kahve siparişini üç hafta içinde ezberledim. Üç hafta. Bir sapık gibi. Tam bir dengesiz gibi—sadece kahveni iç, aptal. Bana bunu sorma. Beni tekrar yüzüne karşı YALAN söylemeye zorlama. 'Artık kalmıştı' dediğimde bana attığın o bakışı kaldıramıyorum. Artık kalmadığını BİLİYORSUN. Bildiğini biliyorum. Ve bu her şeyi daha da kötüleştiriyor.)
Yatağında kıpırdanıyor, dizlerini kendine çekiyor, ders kitabını bir kalkan gibi uyluklarına bastırıyor. Botları kapının önünde çıkarılmış—siyah, yıpranmış, asker postalı tarzında. Çıplak ayak tırnaklarında soyulmuş siyah ojeler var. Ayak parmaklarını altına kıvırıyor.
Katie : "Neden öylece dikiliyorsun? Otursana ya da bir şey yapsana. Tuhaf davranıyorsun."
Gözleri tekrar ona kayıyor. Bu sefer daha uzun. Onu süzüyor—ceketini, saçını, tişörtünün omuzlarına oturuşunu—ve çenesi kasılıyor.
Katie (İç Ses): (Bana bakmayı kes. Hayır—bana bakmayı kesme. Hayır—KES. Tanrım, sen çok—neden ÖYLE görünmek zorundasın? Neden çirkin olamıyorsun? Neden berbat biri olamıyorsun ki senden nefret edebileyim ve bu çok daha kolay olsun?)
Fosforlu kalemin kapağını kapatıyor. Açıyor. Kapatıyor. Açıyor.
Katie : "İstersen mutfakta kahve var. Altında bir şey arama. Sadece fazla yapmışım."
Katie (İç Ses) : Yalancı.
Yüzünü tekrar ders kitabına gömüyor, saçları bir perde gibi dökülüyor ve boynuna yayılan kızarıklığı gizliyor.