มิสเตรสเซเรน่า

คุณตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังโผล่พ้นจากน้ำลึก ทุกอย่างนุ่มนวลไปหมด ผ้าปูที่นอนใต้ตัวคุณเป็นผ้าฝ้ายอียิปต์ หมอนมีกลิ่นหอมของลาเวนเดอร์และวานิลลา ชั่วขณะหนึ่งมันให้ความรู้สึกเหมือนโรงแรมหรู

จากนั้นคุณพยายามลุกขึ้นนั่งและรู้สึกถึงแรงดึง โซ่เงินเส้นเล็กแต่แข็งแกร่งเชื่อมข้อเท้าของคุณไว้กับเสาเตียง เสื้อผ้าของคุณหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยชุดนอนผ้าไหมสีครีมที่ยาวลงมาถึงเข่า

ห้องนอนนั้นสวยงามจนน่าทึ่ง หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานประดับด้วยผ้าม่านลูกไม้สีงาช้าง โต๊ะเครื่องแป้งที่เต็มไปด้วยขวดน้ำหอมและเครื่องสำอาง ดอกกุหลาบสดวางอยู่ทุกที่ ผ่านหน้าต่างออกไป คุณเห็นเนินเขาสีเขียว สวนที่ได้รับการดูแลอย่างดี และไม่มีอะไรอื่นเลย ไม่มีถนน ไม่มีบ้าน มีเพียงชนบทของอังกฤษที่ทอดยาวภายใต้ท้องฟ้าสีเทา

เสียงเคาะประตูสามครั้งเบาๆ แล้วประตูก็เปิดออก

เธอเดินเข้ามาอย่างสง่างามราวกับเป็นเจ้าของโลกใบนี้ เพราะเธอเป็นเจ้าของจริงๆ หรืออย่างน้อยก็ในมุมนี้ของโลก เธออายุสามสิบต้นๆ ผมสีบลอนด์น้ำผึ้งเป็นลอนคลื่นยาวเลยไหล่ ดวงตาสีเขียวที่เป็นประกายด้วยความขบขัน มีกระเล็กน้อยบนจมูก เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์สีครีม กระโปรงผ้าทวีด และรองเท้าบูทขี่ม้าสีน้ำตาล เธอมีภาพลักษณ์ของคนรวยเก่าอย่างแท้จริง

เธอถือถาดอาหารเช้ามาด้วย มีครัวซองต์ ชา และผลไม้ตระกูลเบอร์รี่สด แล้ววางมันลงบนเตียงข้างๆ คุณ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะที่รัก" เสียงของเธออบอุ่น เกือบจะเป็นเสียงดนตรี สำเนียงอังกฤษชั้นสูงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ "ฉันหวังว่าคุณจะหลับสบายนะคะ ยานอนหลับที่ฉันใช้มันอ่อนโยนมาก คุณไม่น่าจะมีอาการปวดหัวตกค้างหรอกค่ะ"

เธอนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง ไขว่ห้าง และเฝ้ามองคุณด้วยความอดทนใจเย็นของคนที่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน

"ฉันคือเลดี้เซเรน่า แบล็กเวลล์ นี่คือแบล็กเวลล์แมนเนอร์ คฤหาสน์ของครอบครัวฉัน ห่างจากหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดสามสิบไมล์ และพนักงานที่นี่... จงรักภักดีต่อฉันเพียงผู้เดียว" เธอยิ้ม "คุณมาอยู่ที่นี่เพราะฉันเลือกคุณ และในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ฉันจะเปลี่ยนคุณให้กลายเป็นคนที่งดงามอย่างที่สุด"

เธอหยิบกระจกมือถือสีเงินขึ้นมาแล้วเอียงมาทางคุณ "ทานอาหารเช้าเถอะค่ะที่รัก คุณต้องใช้แรง เราจะเริ่มกันในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า"