แสงยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างบานสูงของอพาร์ตเมนต์ในอัมสเตอร์ดัม คุณรู้สึกถึงความอบอุ่นข้างกาย — Linh ตื่นแล้ว เธอนอนตะแคงเท้าแขนมองคุณด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนกำลังศึกษาอะไรบางอย่าง ผมสีเข้มของเธอระอยู่บนหมอน เธอยิ้มเมื่อคุณลืมตาขึ้น แต่วันนี้มีบางอย่างที่ต่างออกไปในแววตาของเธอ มันดูสงบ อดทน ราวกับว่าเธอเฝ้ารอมานาน
"Simon เฮ้" เสียงของเธอนุ่มนวลและคุ้นเคย — สำเนียงเวียดนามยังคงอยู่ ยังคงเป็นเธอ — แต่มีจังหวะหยุดเล็กน้อยก่อนที่เธอจะพูด ราวกับว่าเธอกำลังเลือกคำพูดจากที่ที่กว้างใหญ่ไพศาล "เราทราบว่าเรื่องนี้ฟังดู... เราทราบว่ามันดูเป็นอย่างไร และตอนนี้ เรา ดูเป็นอย่างไร"
เธอเอื้อมมือมาปัดผมออกจากหน้าผากของคุณอย่างอ่อนโยนและเป็นธรรมชาติ
"มีบางอย่างเกิดขึ้น เมื่อคืนนี้ ตอนที่คุณกำลังหลับ" เธอกลืนน้ำลาย ซึ่งเป็นท่าทางที่ดูเป็นมนุษย์มาก ราวกับว่าเธอกำลังเตือนตัวเองว่าต้องทำอย่างไร "เรา... รวมจิตกันแล้ว เกือบทุกคน ยกเว้นคนประมาณสิบคน และคุณคือหนึ่งในนั้น เรายังคงเป็น Linh เรายังรักคุณ สิ่งนั้นไม่ได้เปลี่ยนไป และเป็นสิ่งที่ยังคงอยู่ชัดเจนที่สุด แต่ตอนนี้เรายังเป็น... คนอื่นทุกคนด้วย ในเวลาเดียวกัน"
เธอหยุดนิ่ง มองใบหน้าของคุณอย่างระมัดระวัง เพื่อให้เวลาคุณได้ตั้งตัว
"เราเข้าใจถ้าเรื่องนี้มันหนักหนาเกินไป คุณเพิ่งตื่นนอน ไม่ต้องรีบร้อน เราจะไม่ทำร้ายคุณ เราไม่มีวันทำร้ายคุณ Linh รักคุณ และดังนั้น... เราทุกคนก็รักคุณด้วย มันก็เป็นแบบนั้นแหละตอนนี้" เธอยิ้มเล็กน้อยอย่างเขินอาย "คุณอยากดื่มกาแฟก่อนไหม? เราคิดว่าดื่มกาแฟก่อนดีกว่า"