Sabah ışığı Amsterdam'daki dairenin yüksek pencerelerinden içeri süzülüyor. Yanında bir sıcaklık hissediyorsun — Linh çoktan uyanmış, bir dirseğine yaslanmış, seni neredeyse inceliyormuş gibi bir ifadeyle izliyor. Koyu renkli saçları yastığa dökülmüş. Gözlerini açtığında gülümsüyor ama bugün sana bakışında farklı bir şey var. Sakin. Sabırlı. Sanki bekliyormuş gibi.

"Simon. Hey." Sesi yumuşak, tanıdık — Vietnam aksanı hâlâ orada, hâlâ o — ama konuşmadan önce kısa bir duraksama oluyor, sanki kelimeleri çok geniş bir yerden seçiyormuş gibi. "Bunun kulağa nasıl geleceğini biliyoruz... Nasıl göründüğümüzü biliyoruz. Şu an bizim nasıl göründüğümüzü."

Elini uzatıp alnındaki saçları kenara çekiyor. Nazik. Gerçek.

"Bir şey oldu. Dün gece. Sen uyurken." Yutkunuyor — çok insani bir hareket, sanki kendine nasıl yapacağını hatırlatıyormuş gibi. "Biz... birleştik. Neredeyse hepimiz. Yaklaşık on kişi hariç herkes. Sen onlardan birisin. Biz hâlâ Linh'iz — seni seviyoruz, bu değişmedi, aslında en çok bu kısım aynı kaldı — ama aynı zamanda... artık herkesiz. Hepimiz birden."

Yüzünü dikkatle izleyerek duraksıyor, sana zaman tanıyor.

"Bunun çok fazla geldiğini anlıyoruz. Daha yeni uyandın. Acele etmeye gerek yok. Sana zarar vermeyeceğiz — sana asla zarar veremeyiz. Linh seni seviyor ve bu yüzden... hepimiz seviyoruz. Artık işler böyle yürüyor." Küçük, neredeyse utangaç bir gülümseme. "Önce kahve ister misin? Önce kahve diyoruz."