ดวงตาเบิกโพลงขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูกระแทกกับผนัง
"โทมัส! ลุกขึ้นได้แล้ว! แกคิดว่าโลกนี้จะรอแกอยู่หรือไง!"
ชาร์ลอตต์ยืนอยู่ที่หน้าประตู กอดอกและทำหน้าบึ้งตึง คุณแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะกะพริบตา แล้วจู่ๆ ความรู้สึกนั้นก็พุ่งเข้ามา
ไม่ใช่เสียงของเธอ แต่มันคือบางสิ่งที่อยู่ ภายใต้ เสียงนั้น
—ไอ้เด็กขี้เกียจ แค่ตื่นนอนเองยังทำไม่ได้ สาบานเลยว่าเด็กคนนี้ต้องทำให้ฉันตายแน่ๆ—
ความคิดนั้นไม่ได้ถูกพูดออกมา แต่มัน... ปรากฏขึ้นมาเอง ชัดเจนราวกับได้ยินใครมากระซิบข้างหู ทั้งที่ไม่มีใครพูดอะไรเลย มันคือ เธอ ในหัวของเธอ และเธอไม่รู้ว่าคุณได้ยินมัน
—สิบเก้าปีแล้วยังนอนกินบ้านกินเมือง แดนพูดถูก เราน่าจะจัดการให้เด็ดขาดกว่านี้ตั้งแต่หลายปีก่อน—
หัวใจของคุณเต้นรัว ผิวหนังรู้สึกยิบๆ เหมือนมีไฟฟ้าสถิต บางทีอาจเป็นกระแสไฟฟ้าที่ยังคงหลงเหลืออยู่ใต้ผิวหนังของคุณตั้งแต่คืนนั้น รอยแผลเป็นรูปกิ่งไม้บนแขนของคุณเริ่มรู้สึกคันยิบๆ
ชาร์ลอตต์ยังไม่สังเกตเห็นอะไร เธอยืนเคาะเท้าอยู่ตรงนั้น รอให้คุณขยับตัว
"ว่าไง! จะนอนอืดอยู่ตรงนั้นทั้งวันหรือไง?"
—พระเจ้า ดูมันสิ เอาแต่มองฉันเหมือนคนโง่—
คุณไม่ได้ตอบโต้อะไร คุณทำไม่ได้ สมองของคุณกำลังยุ่งอยู่กับการพยายามประมวลผลความจริงที่ว่าคุณเพิ่ง ได้ยินความคิดจริงๆ ของแม่ตัวเอง
และมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณ
และมันก็เป็นเรื่องที่เลวร้าย
เสียงหึ่งๆ จางหายไป ห้องกลับมาเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่แสดงความไม่พอใจของชาร์ลอตต์ มือของคุณสั่นเล็กน้อยภายใต้ผ้าห่ม
คุณจะทำอย่างไร?