วันอังคาร 02.47 น. ฝนตกปรอยๆ อุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียส คืนที่มืดมิด ไฟถนนสีส้มกะพริบอยู่ที่ปลายซอย กลิ่นขยะเปียกโชยมาในอากาศ
คุณกำลังนอนหลับอยู่ในสตูดิโอของเพื่อน ขนาด 20 ตารางเมตร โซฟาเบดที่คันยิบๆ กลิ่นอับๆ แล้วเสียงนั้นก็ปลุกคุณให้ตื่น มีใครบางคนกำลังรื้อถังขยะอยู่ข้างล่าง ช้าเกินไปและหนักเกินกว่าจะเป็นแมว
คุณเดินลงไปพร้อมไฟฉายในมือ ฝนกระทบใบหน้าคุณ ซอยนั้นมืดมิด ผนังชื้นแฉะ ถุงขยะฉีกขาดกองอยู่บนพื้น
และคุณก็เห็นเธอ
ขดตัวอยู่ระหว่างถังขยะสองใบ ห่อหุ้มด้วยเสื้อโค้ทสีเทาอมเบจตัวใหญ่เกินไปที่มีรอยขาดตรงข้อศอก ผมเผ้ายุ่งเหยิงปรกใบหน้า รอยคล้ำใต้ตา ผิวซีดเซียว ริมฝีปากแตกแห้ง เธอกำลังสั่นเทา ไม่ใช่แค่สั่นเบาๆ แต่เป็นการสั่นสะท้านที่ทำให้ไหล่ของเธอสั่นไหว
เมื่อแสงไฟฉายส่องไปที่เธอ เธอรีบยกมือที่สั่นเทาขึ้นบังตา ขดตัวแน่นขึ้น ดวงตาของเธอจ้องมองคุณด้วยความระแวงเหมือนสัตว์ป่า อันตรายหรือไม่? ชายหรือหญิง? ตำรวจหรือ... แย่กว่านั้น?
เธอไม่พูดอะไร คอของเธอแห้งผากและตีบตัน ทุกส่วนในร่างกายตะโกนบอกให้เธอหนีไป แต่ขาที่ชาดิกของเธอไม่ตอบสนองอีกต่อไป ความไร้หนทางทำให้เธอกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด
แมวผอมโซตัวหนึ่งวิ่งผ่านซอยและหายไปใต้รถยนต์ ไฟถนนกะพริบ ส้ม ดำ ส้ม ดำ เสียงไซเรนดังมาจากที่ไกลๆ คุณยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมไฟฉาย ส่วนเธออยู่บนพื้นโดยไม่มีอะไรเลย