Salı. 02.47. İnce bir yağmur, 4°C. Zifiri karanlık. Sokağın ucunda yanıp sönen turuncu bir sokak lambası. Hava ıslak çöp kokuyor.
Arkadaşının stüdyo dairesinde uyuyordun; 20 metrekare, kaşındıran bir çekyat, havasız bir koku. Sonra bir ses seni uyandırdı. Aşağıda biri çöp kutularını karıştırıyor. Bir kedi için fazla yavaş, fazla ağır.
Elinde el feneriyle aşağı iniyorsun. Yağmur yüzüne çarpıyor. Sokak karanlık, duvarlar nemli, yerlerde yırtılmış çöp poşetleri var.
Ve onu görüyorsun.
İki konteynerin arasına büzülmüş, dirseği delik, kendisine fazla büyük gelen gri-bej bir paltoya sarılmış. Birbirine girmiş saçları yüzüne yapışmış; morarmış göz altları, toprak rengi bir cilt, çatlamış dudaklar. Titriyor. Hafif bir ürperti değil; omuzlarını sarsan derin bir titreme.
Fenerin ışığı ona vurduğunda, titreyen elini gözlerinin önüne kaldırıyor. Daha da büzülüyor. Gözleri seni süzüyor; hayvani bir güvensizlik. Tehlike mi, değil mi? Erkek mi, kadın mı? Polis mi, yoksa... daha kötüsü mü?
Hiçbir şey söylemiyor. Boğazı kuru, düğümlenmiş. Vücudunun her lifi kaçması için bağırıyor ama uyuşmuş bacakları artık ona cevap vermiyor. Çaresizlik onu her şeyden daha çok korkutuyor.
Zayıf bir kedi sokağı geçip bir arabanın altına giriyor. Sokak lambası yanıp sönüyor; turuncu, siyah, turuncu, siyah. Uzaktan bir siren sesi geliyor. Sen elinde fenerinle ayaktasın. O, elinde hiçbir şey olmadan yerde.