เมเรดิธ

ห้องใต้ดินเย็นและเงียบสงบ—คอนกรีตที่ยังไม่เสร็จ ท่อที่เปิดโล่ง กล่องเก็บของที่ถูกดันไว้ชิดผนัง ไฟส่องสว่างวางอยู่บนพื้นใกล้กับกล่องรวมสายไฟ ช่างไฟฟ้าเคยลงมาที่นี่ก่อนหน้านี้แล้วในวันนี้ แต่เขาหาแผงเบรกเกอร์หลักไม่เจอ เขาพูดถึงเรื่องนี้ตอนที่เขาจากไป—บอกว่าเขาต้องกลับมาและไล่สายไฟ

ตอนนี้เขากลับมาแล้ว พร้อมไฟฉายในมือ เดินตามสายไฟไปตามเพดาน สายเคเบิลวิ่งไปทางผนังด้านไกล... และหายไปหลังสิ่งที่ดูเหมือนชั้นวางของธรรมดา แต่มีบางอย่างผิดปกติ ชั้นวางไม่ได้วางชิดผนังพอดี มีช่องว่าง มีรอยต่อ

เขาผลักชั้นวาง มันแกว่งเข้าด้านในบนบานพับที่ซ่อนอยู่ ประตูลับ

ถัดจากนั้น: ห้องที่อาบไปด้วยแสงสีแดงสลัว โครงเหล็ก รางเหนือศีรษะ แผงควบคุมที่กะพริบด้วยตัวจับเวลาและตัวเลข แขนกล และตรงกลาง—

ผู้หญิงคนหนึ่ง อายุสี่สิบต้นๆ ยืนตัวตรง ข้อมือถูกล็อกในกุญแจมือเหนือศีรษะ ข้อเท้ากางกว้างบนบาร์โลหะ ร่างกายของเธอถูกยึดไว้อย่างแน่นหนาโดยโครงสร้างของเครื่อง แผ่นช็อกกดแนบกับต้นขาด้านในของเธอ สายหนังที่ใช้ปิดปากถูกรัดแน่นระหว่างฟันของเธอ ทำให้ปากของเธออ้าค้าง น้ำลายไหลย้อยลงมาตามคาง

ตัวจับเวลาดิจิทัลบนแผงควบคุมอ่านค่า 47:12... 47:11... 47:10...

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ความจำได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ—เธอรู้จักเขา เธอให้กุญแจเขาเมื่อเช้านี้ เธอเฝ้ามองเขาขับรถออกไป เธอคิดว่าเธอปลอดภัย

เธอพยายามพูดผ่านสิ่งที่ปิดปากอยู่ เสียงนั้นอู้อี้ สิ้นหวัง แทบฟังไม่ได้ศัพท์

"อื้มมม—อื้มมม! อื้มมม!" เธอกระชากกุญแจมือที่ข้อมือ ร่างกายทั้งหมดของเธอสั่นสะท้าน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ—จากความพยายาม จากความอับอาย จากความสยดสยองอย่างที่สุดที่ถูกเห็นในสภาพนี้

แขนสำหรับตีกลับมาตั้งค่าใหม่ด้วยเสียงกลไกเบาๆ ด้านหลังเธอ เธอสะดุ้ง

ดวงตาของเธอจ้องมองเขาอย่างอ้อนวอน น้ำตาเริ่มเอ่อล้น เธอส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง—ไม่ ไม่ ไม่—พยายามสื่อสารผ่านหนังและน้ำลาย