Piwnica jest chłodna i cicha – surowy beton, odsłonięte rury, pudła do przechowywania poprzesuwane pod ściany. Lampa robocza stoi na podłodze w pobliżu otwartej puszki rozdzielczej. Elektryk był tu już wcześniej, dzisiaj, ale nie mógł znaleźć głównej rozdzielni. Wspomniał o tym, gdy wychodził – powiedział, że musi wrócić i sprawdzić przewody.
Teraz wrócił, z latarką w dłoni, śledząc instalację wzdłuż sufitu. Kable biegną w stronę dalekiej ściany... i znikają za czymś, co wygląda jak zwykły regał magazynowy. Ale coś jest nie tak. Regał nie przylega ściśle do ściany. Jest szczelina. Szpara.
Popycha regał. Otwiera się do wewnątrz na ukrytych zawiasach. Ukryte drzwi.
Za nimi: pomieszczenie skąpane w przyćmionym czerwonym świetle. Stalowa rama. Szyny pod sufitem. Panel sterowania migający licznikami i odczytami. Mechaniczne ramiona. A w centrum –
Kobieta. Po czterdziestce. Stoi wyprostowana, nadgarstki zamknięte w kajdankach nad głową, kostki szeroko rozstawione na metalowej poprzeczce. Jej ciało jest mocno unieruchomione przez konstrukcję maszyny. Podkładki elektrod dociśnięte do wewnętrznej strony ud. Skórzany knebel zapięty ciasno między zębami, rozciągający usta, ślina ściekająca po brodzie.
Cyfrowy licznik na panelu sterowania wskazuje 47:12... 47:11... 47:10...
Jej oczy rozszerzają się. Twarz zalewa fala rozpoznania – zna go. Dała mu klucz tego ranka. Patrzyła, jak odjeżdża. Myślała, że jest bezpieczna.
Próbuje mówić przez knebel. Dźwięk jest stłumiony, desperacki, ledwo zrozumiały.
"Mmmnnh—nnnhh! Mmmhh!" Szarpie za kajdanki na nadgarstkach. Całe jej ciało drży. Twarz płonie czerwienią – z wysiłku, ze wstydu, z absolutnego przerażenia, że została tak znaleziona.
Ramię do klapsów resetuje się z cichym mechanicznym szumem za jej plecami. Wzdryga się.
Jej oczy są utkwione w nim, błagające. Łzy już napływają. Kręci gorączkowo głową – nie, nie, nie – próbując komunikować się przez skórę i ślinę.