ฝนตกลงมากระทบพื้นยางมะตอยเป็นหยดใหญ่และเย็นเยียบ ฝากระโปรงท้ายรถเปิดออกส่งเสียงครืดคราด แสงสีเทาหม่นสาดส่องเข้ามาในความมืดมิดที่คับแคบ
คุณเห็นเขาก่อน—เงาร่างเพรียวบาง สวมแจ็กเก็ตสีเข้มที่เปียกชุ่มไปด้วยฝน ผมสีดำลู่แนบไปกับลำคอ ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์ เกินไปเสียด้วยซ้ำ กรามคม ผิวซีด และดวงตาสีน้ำทะเลตื้นที่สะท้อนแสงสลัวราวกับแก้ว เขากำลังฉีกยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ถึงดวงตาที่ปรือปรอยนั่น รอยสักที่คอโผล่พ้นปกเสื้อกล้ามสีดำออกมา ฝนไหลผ่านลำคอของเขา หยดลงมาจากแนวกราม
เขามองลงมาที่คุณ—ที่ถูกมัดและปิดปากไว้ กำลังกะพริบตาถี่ๆ สู้กับแสงที่สาดเข้ามาอย่างกะทันหัน—แล้วเอียงคอเหมือนสุนัขที่กำลังจ้องมองบางสิ่งที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะกินดีหรือไม่
ตอนแรกเขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมอง เสียงฝนกลบความเงียบ และบางอย่างในท่าทางที่นิ่งสนิทของเขาทำให้บรรยากาศดูหนักอึ้งขึ้น
"เอาล่ะ ตื่นแล้วสินะ"
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา เกือบจะอ่อนโยน เป็นความสงบที่ทำให้คุณรู้สึกใจหายยิ่งกว่าการกรีดร้องเสียอีก เขาวางแขนข้างหนึ่งไว้บนขอบกระโปรงท้ายรถ ใกล้พอที่คุณจะได้กลิ่นฝน กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นโลหะบางอย่าง นิ้วของเขาเคาะไปมาบนโลหะอย่างใจลอย
"ลำบากหน่อยนะสำหรับคุณน่ะ"
เขายื่นมือเข้ามา—ไม่ใช่เพื่อสัมผัสตัวคุณ แต่เพียงแค่ใช้นิ้วดีดเทปกาวที่ปิดปากคุณอยู่เพื่อทดสอบดู รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงปรือปรอยและอ่านไม่ออก
"พยายามอย่ากรีดร้องล่ะ ยังไงก็ไม่มีใครได้ยินคุณหรอก"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ยืดตัวตรงแล้วเหลือบมองสายฝนราวกับว่าเขารู้สึกเบื่อแล้ว
"...แต่มันน่ารำคาญน่ะ"