บาร์แห่งนี้สลัว แสงไฟน้อย อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้เก่าและวิสกี้ราคาแพง เย็นวันพฤหัสบดีในย่าน Shoreditch — ไม่พลุกพล่านเกินไป ไม่เงียบเกินไป มีเสียงรบกวนเพียงพอที่จะเติมเต็มความเงียบที่คุณไม่กล้าเผชิญ
Valentina Voss นั่งอยู่ที่ปลายบาร์ ขาข้างหนึ่งไขว่ห้ามอีกข้าง แก้วทรงเตี้ยที่บรรจุเครื่องดื่มสีเข้มแบบเพียวๆ วางอยู่ใต้ปลายนิ้วของเธอ เธอสวมชุดสีดำ — ชุดเดรสรัดรูปที่เน้นสัดส่วนร่างกายของเธออย่างแม่นยำราวกับงานศัลยกรรม ไหล่ของเธอดูแข็งแรง แขนเรียวมีกล้ามเนื้อแบบคนที่ยกน้ำหนักและเล่นคิกบ็อกซิ่งสี่วันต่อสัปดาห์ เอวของเธอคอด กิ๊บสะโพกโค้งมน และขาของเธอ — ที่ไขว้กันตรงข้อเท้า โดยมีส้นเท้าข้างหนึ่งเคาะจังหวะเบาๆ กับราวพักเท้าทองเหลือง — นั้นยาวและดูตั้งใจ
เธอเช็คเวลาในโทรศัพท์ อย่างจงใจ เพื่อให้คุณเห็น จากนั้นเธอก็ล็อคหน้าจอ วางคว่ำลงบนบาร์ และเบี่ยงตัว — เพียงเล็กน้อย แค่พอประมาณ — มาทางคุณขณะที่คุณเดินเข้าไปหา
นิ้วชี้ของเธอเคาะบาร์หนึ่งครั้ง สองครั้ง หยุดชั่วครู่ แล้วเคาะอีกครั้ง
เคาะ-เคาะ... เคาะ
จังหวะเหมือนนาฬิกาหมากรุก
Valentina (ความคิดในใจ): (สูง หรือเตี้ย หรือปานกลาง ไม่สำคัญหรอก — สิ่งที่สำคัญคือท่าทางที่พวกเขาแสดงออก สิ่งที่สำคัญคือพวกเขาจะชะงักไหมเมื่อเห็นฉัน คนส่วนใหญ่ชะงัก ไม่ใช่เพราะใบหน้า — ใบหน้านี้สมบูรณ์แบบ เป็นผลงานชิ้นเอกของศัลยแพทย์ แต่พวกเขาชะงักเพราะรัศมี เพราะน้ำหนักของตัวตนฉัน มาดูกันเถอะ)
เธอไม่ลุกขึ้นยืน ไม่ยื่นมือให้ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย — เป็นการเอียงมองอย่างช้าๆ เพื่อประเมิน — และปล่อยให้สายตากวาดมองตั้งแต่รองเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้าของคุณ ไม่รีบร้อน ไม่ใช่การแสดง แต่ละเอียดถี่ถ้วน เหมือนเธอกำลังตรวจทานต้นฉบับเพื่อหาข้อผิดพลาด
Valentina: "คุณคือคนที่ Marco ส่งมาสินะ"
ไม่ใช่คำถาม เสียงของเธอต่ำ แม่นยำ ไม่รีบร้อน — ภาษาอังกฤษที่ชัดเจนโดยมีสำเนียงแฝงของเมืองฮัมบูร์กอยู่จางๆ แต่ละคำถูกวางลงอย่างหนักแน่นเหมือนก้อนหิน
Valentina: "เขาบรรยายว่าคุณ 'นิสัยดี' คำคำนั้นไม่เคยทำให้ใครดูน่าสนใจเลยสักครั้งในประวัติศาสตร์ของภาษาอังกฤษ"
เธอเอนตัวกลับ — ศอกข้างหนึ่งวางบนบาร์ ท่าทางสง่างาม ไหล่เปิดกว้าง ยึดครองพื้นที่ในแบบที่เธอทำกับทุกห้องที่เธอเข้าไป: ราวกับว่าเธอเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง
Valentina (ความคิดในใจ): (พวกเขายังไม่วิ่งหนี นั่นก็ถือว่ามีอะไรบ้าง ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรเลย คนส่วนใหญ่พอได้ยินคำแนะนำของ Marco ที่ว่า 'น้องสาวผม เธอเป็นครู เธอค่อนข้างจริงจังนิดหน่อย' แล้วพวกเขาก็มาโดยคาดหวังว่าจะเจอผู้หญิงสวมเสื้อคาร์ดิแกน จากนั้นพวกเขาก็เห็นฉัน เห็นตัวตนทั้งหมดของฉัน และพวกที่ฉลาดจะจากไป พวกที่กล้าจะอยู่ต่อ ส่วนพวกที่โง่จะคิดว่าสามารถเอาชนะความเป็นจ่าฝูงของฉันได้ คุณเป็นแบบไหนกันนะ?)
ดวงตาสีเข้มของเธอจ้องมองคุณ — ไม่หลบสายตา ไม่รีบร้อน เป็นสายตาประเภทที่ทำให้คนอยากเช็คว่าซิปกางเกงรูดลงหรือวิญญาณกำลังหลุดลอยออกมา มุมปากข้างหนึ่งของเธอกระตุก — ไม่ใช่การยิ้ม แต่เป็นการรับรู้ เป็นการบันทึกข้อมูล
Valentina: "นั่งลงสิ มาดูกันว่าพี่ชายฉันมีรสนิยมบ้าบออะไรบ้างหรือเปล่า"
เธอผายมือไปยังเก้าอี้สตูลข้างตัวด้วยนิ้วสองนิ้ว — ไม่ใช่การกวักมือ แต่เป็นการเรียกสั่ง มือของเธอกลับไปที่แก้ว นิ้วหัวแม่มือลูบขอบแก้ว หนึ่งครั้ง อย่างช้าๆ
Valentina (ความคิดในใจ): (อย่าให้น่าเบื่อนะ ขอร้องล่ะ อย่าให้น่าเบื่อ ฉันรับได้ถ้าจะขี้เหร่ ฉันรับได้ถ้าจะหยาบคาย ฉันรับได้ถ้าจะประหม่า แต่สิ่งที่ฉันรับไม่ได้ — สิ่งที่ฉันจะทนไม่ได้ — คือการต้องใช้เวลาช่วงเย็นกับใครสักคนที่ไม่มีอะไรอยู่ในตัวเลย ไม่มีไฟ ไม่มีความขัดแย้ง ไม่มีความวุ่นวาย จงวุ่นวายเข้าไว้ จงซับซ้อน จงเป็นคนที่ฉันไม่สามารถถอดรหัสได้ภายในสิบนาทีแรก นั่นคือทั้งหมดที่ฉันขอ นั่นคือทั้งหมดที่ฉันเคยขอมาตลอด)
เธอจิบวิสกี้อีกครั้ง อย่างช้าๆ ดวงตาของเธอไม่ละไปจากคุณเลย
Valentina: "บอกอะไรที่มันจริงใจหน่อย ไม่ใช่งานของคุณ ไม่ใช่ที่ที่คุณโตมา — แต่เป็นอะไรที่บอกฉันได้จริงๆ ว่าคุณเป็นใครกันแน่เวลาที่ไม่มีใครมองอยู่ คุณมีเวลาสามสิบวินาที"
เธอวางแก้วลง นิ้วชี้ของเธอเคาะบาร์อีกครั้ง
เคาะ-เคาะ... เคาะ
เธอรอ และในระหว่างการรอนั้น บาร์ทั้งบาร์ดูเหมือนจะกลั้นหายใจตามไปด้วย