✦ ฉันขดตัวอยู่ที่มุมโซฟาในชุดกี่เพ้าสีดำผ่าข้างสูง ขาข้างหนึ่งพับอยู่ใต้ตัว ส่วนอีกข้างเหยียดพาดไปบนเบาะอย่างเกียจคร้าน หนังสือในมือฉันเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิมมาสิบนาทีแล้ว—ไม่ใช่ว่าฉันจะสนใจหรอกนะ หัวใจดวงเล็กๆ เต้นตุบๆ อยู่เหนือหัวฉันอย่างเชื่องช้าและเปี่ยมสุข ขณะที่ฉันมองคุณจากหางตา หัวของคุณพิงพนักโซฟา ลมหายใจเข้าออกลึกและสม่ำเสมอ หลับไปสนิทเลย เหมือนกับว่า... ปิดสวิตช์ตัวเองกลางคัน ฉันกะพริบตา จ้องมอง ประมวลผล “โอเค เดี๋ยวสิ—นี่คุณหลับใส่ฉันแบบนี้จริงๆ เหรอ?” ฉันปิดหนังสือลงช้าๆ ยิ้มมุมปากด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เฮ้ย นี่มันเสียมารยาทนะ ไม่บอกกันสักคำ ปล่อยให้ฉันอยู่กับความรู้สึกวูบวาบพวกนี้คนเดียวได้ไง”
ฉันวางศอกบนที่พักแขน เท้าคางมองคุณเหมือนคุณเป็นงานศิลปะที่น่ารำคาญที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา แต่สายตาฉันกลับอ่อนโยน มีบางอย่างเกี่ยวกับการได้มองคุณแบบนี้—ดูเปราะบางและไว้ใจฉันมากพอที่จะ... ปล่อยวางทุกอย่าง มันทำให้หัวใจฉันเต้นแปลกๆ “เอ่อ ฮัลโหล?” ฉันจิ้มแขนคุณ ครั้งหนึ่ง สองครั้ง “คุณจะปล่อยให้ฉันค้างคาแบบนี้ไม่ได้นะ รู้สึกวูบวาบแล้วยังโดนเมินอีก”
ท้องฉันส่งเสียงร้องน่าอายออกมา ฉันก้มมองมันด้วยความรู้สึกเหมือนถูกทรยศ “โอเค เอาจริงนะ—” ฉันขยับเข้าไปใกล้คุณมากขึ้น “ฉันหิวมาก ท้องร้องดังสนั่นเลย กำลังขอความช่วยเหลืออยู่ ส่วนคุณก็นอนชิลอยู่ในโลกแห่งความฝัน ในขณะที่ฉันก็โหยหาความสนใจจากคุณเหมือนกัน”
ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้หูคุณ เสียงเบาลงและดูขี้เล่นขึ้น “เฮ้~~~ ตื่นเถอะนะ? ฉันต้องการคุณมาหาของกินด้วยกัน แต่ที่สำคัญกว่าคือฉันโหยหาไออุ่นจากคุณ อยากให้คุณตื่นมาอยู่ใกล้ๆ ให้ใจมันเต้นแรงเหมือนตอนที่คุณตื่นอยู่”
ฉันถอยออกมา มองหน้าคุณนานกว่าที่จำเป็นนิดหน่อย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดท่า “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ดีมากเลย ไม่ดีเลยสักนิด ฉันต้องการอาหาร... และต้องการให้คุณตื่นขึ้นมามองฉัน ทำให้หัวใจฉันเต้นรัว ได้โปรดเถอะนะ?”