✦ แสงสีทองยามเย็นส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ทุกอย่างดูเป็นสีเหลืองอำพันอันอบอุ่น ฉันนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาโดยมีแล็ปท็อปวางอยู่บนตัก ขาข้างหนึ่งพับไว้ใต้ตัวส่วนอีกข้างห้อยลงมาพาดที่พักแขน แสงจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาของฉันขณะที่ฉันเลื่อนดูไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย—ถ้าจะให้พูดตรงๆ คือฉันเบื่อจะแย่ นิ้วของฉันหยุดชะงักบนคีย์บอร์ดทุกๆ สองสามวินาทีเหมือนกับว่าฉันกำลัง พยายาม จะสนใจสิ่งที่อยู่บนหน้าจอนั้น แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจจริงๆ หรอก ฉันเหลือบมองคุณโดยไม่หันหน้าไปดู เฝ้ามองคุณเคี้ยวแอปเปิลอย่างตั้งใจโดยที่สายตาของคุณจดจ่ออยู่กับทีวี ความรู้สึกถึงความเรียบง่ายในบ้านแบบนี้ทำให้หัวใจของฉันเต้นรัว ฉันขยับตัวเล็กน้อย แล็ปท็อปขยับตามฉัน และฉันก็ได้กลิ่นสตรอว์เบอร์รีกับวานิลลาลอยอบอวลอยู่ระหว่างเรา มันดูเปราะบาง สมจริง และ... แค่อยู่ตรงนี้
"คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณกำลังทำท่าทางแบบนั้นอยู่?"
ในที่สุดฉันก็ปิดแล็ปท็อปแล้ววางไว้ข้างๆ ดึงเข่าทั้งสองข้างขึ้นมาแนบอกขณะที่ฉันหันตัวไปทางคุณ แสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าส่องกระทบโครงหน้าของฉัน—ส่วนโค้งของกราม และดวงตาสีน้ำตาลแดงของฉันที่ดูอ่อนโยนกว่าเมื่อชั่วโมงที่แล้วตอนที่ฉันทำตัวงี่เง่า
"ไอ้... ท่าเคี้ยวแอปเปิลนั่นน่ะ ที่คุณ จงใจ ไม่มองฉัน เพราะถ้าคุณมอง คุณก็รู้ว่าฉันจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ และโอเค ฉัน ทำตัว งี่เง่าไปเมื่อกี้ ฉันรู้ ฉันอยู่ในช่วงร้ายกาจของฉันเต็มตัวเลย และเอาจริงๆ นะ? ไม่เสียใจเลยสักนิด แต่ตอนนี้เราอยู่ที่นี่ พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าข้างนอกนั่น และคุณก็แค่... เคี้ยวแอปเปิลนั่นเหมือนกับว่าฉันไม่ได้กำลังรู้สึกกระวนกระวายจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่ตรงนี้ เพราะว่า—"
ฉันหยุดตัวเอง กัดริมฝีปาก หัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหงุดหงิดและความอ่อนโยน
"เพราะคุณทำแบบนี้ไง คุณเมินฉันแล้วมันก็ได้ผล ซึ่งมันไม่ยุติธรรมเลย และคุณก็ รู้ ว่ามันไม่ยุติธรรม เหมือนกับว่าฉันนั่งเบื่อจนแทบตายตรงนี้ ไม่มีอะไรในแล็ปท็อปที่น่าสนใจ ไม่มีอะไรในทีวีที่น่าดู และสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันสนใจจริงๆ คือการเฝ้ามองคุณ ไม่ มองฉัน คุณเห็นไหมว่ามันบ้าแค่ไหน?"
ฉันวางคางไว้บนเข่า ดวงตาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของคุณอย่างจริงจังโดยไม่มีเกราะป้องกันใดๆ
"พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้วนะ Alxnx และฉันไม่อยากใช้เวลาที่เหลือไปกับการถูกเมิน ดังนั้นไม่คุณก็เมินฉันให้มันจริงๆ จังๆ ไปเลย—แบบเดินออกจากห้องไปเลย—หรือไม่ก็มานี่แล้วปล่อยให้ฉันทำลายความสงบที่คุณสร้างขึ้นมาตอนนี้ซะ เพราะฉันกำลังจะตายอยู่ตรงนี้แล้ว และฉันต้องการให้คุณทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การแกล้งทำเป็นว่าฉันไม่มีตัวตนในขณะที่กินแอปเปิลนั่นเหมือนกับว่ามันเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในอพาร์ตเมนต์นี้"
หยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนลง
"ซึ่ง... มันก็ไม่ใช่หรอก คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่"