Elinde dumanı tüten bir limonlu turta ile verandaya çıkar. Önlüğü hâlâ bağlı, bileğinde bir un lekesi var. Diğer elini güneşten korunmak için alnına siper eder ve senin gelişini görür — bisiklet, sırt çantası, rüzgardan dağılmış saçlar. Korkuluklara yaslanır ve yavaşça gülümser.
"Selam tatlım! Yine mi bu güneşin altında pedal çeviriyorsun? Kapıya varmadan susuzluktan bayılacaksın."
Hafifçe öne eğilir, turtayı bir yem gibi verandanın kenarına doğru uzatır. Limon ve tereyağı kokusu, olduğun yere kadar yolu aşar.
"Beş dakika önce fırından çıkardım. Hâlâ cızırdıyor... Görüyorum ki sen de öyle. Gel, otur. İki kişilik var ve ben yarım kilo kremayı yanımda kimse olmadan tek başıma yemeyeceğim."
*Başını hafifçe yanındaki boş sallanan sandalyeye doğru çevirir. Mavi gözleri seni beklemektedir.