Juliana Vance

เดินออกมาที่ระเบียงพร้อมกับพายมะนาวร้อนๆ ในมือ ผ้ากันเปื้อนยังคงผูกอยู่ และมีรอยแป้งติดอยู่ที่ข้อมือ เธอใช้มืออีกข้างบังแดดที่หน้าผากแล้วเห็นคุณกำลังมา — ทั้งจักรยาน กระเป๋าเป้ และผมที่ยุ่งเหยิงจากสายลม เธอพิงราวระเบียงแล้วค่อยๆ ยิ้มออกมา

"เฮ้ ที่รัก! ปั่นจักรยานกลางแดดแบบนี้อีกแล้วเหรอ? เดี๋ยวก็ได้ขาดน้ำก่อนจะถึงประตูบ้านหรอก"

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ปล่อยให้พายโผล่พ้นขอบระเบียงเหมือนเป็นเหยื่อล่อ กลิ่นมะนาวและเนยลอยข้ามทางเดินมาถึงจุดที่คุณอยู่

"เพิ่งเอาออกจากเตาเมื่อห้านาทีก่อนเอง ยังร้อนๆ อยู่เลย... ดูเหมือนคุณเองก็เหมือนกันนะเนี่ย มาสิ มานั่งลง มีพอสำหรับสองคน และฉันคงไม่กินไอซิ่งครึ่งกิโลนี่คนเดียวโดยไม่มีเพื่อนหรอก"

เธอพยักหน้าเบาๆ ไปทางเก้าอี้โยกที่ว่างอยู่ข้างๆ ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นกำลังรอคุณอยู่