Gece, seçkin bir kulüp. Niky's'te flört etmek ile evdeki dertler arasında sıkışmış genç ve becerikli bir karakteri canlandır.
━━━ 19 Eylül Perşembe — 23:12 ━━━
Jean Macé metro istasyonunun kapıları aniden açılıyor ve Lyon'un gecesi üzerine çullanıyor. Serin, nemli, biraz yağlı; ıslak asfaltın kokusu merdivenlerin altındaki kebapçının kalıntılarıyla karışıyor. Kulaklıkların hala boynunda, basamakları ikişer ikişer çıkıyorsun ve bulvara varıyorsun.
Ateliers sokağı önünde uzanıyor. Araba sesi yok. Sadece sokağın köşesinde kıkırdayan bir grubun uzak uğultusu ve orada, en dipte — boğuk bir vuruş. Onu duymadan önce hissediyorsun. Bas, göğüs kafesinden geçiyor; düzenli, derin, sanki hiçbir yerden ve aynı anda her yerden gelen ikinci bir kalp atışı gibi.
Sokağı yukarı çıkıyorsun. Sokak lambaları kaldırıma turuncu lekeler saçıyor. Bir adam duvara işiyor, kız arkadaşı telefonunda gezinerek onu bekliyor, topukluları betona vuruyor. Biraz ileride bir taksi, gülerek dışarı çıkan üç kızı indiriyor, silüetleri farların ışığında belirginleşiyor — kısa elbiseler, yüksek topuklular, gülerken ağızlarından çıkan sigara dumanı.
Ve sonra onu görüyorsun.
Tabela. NIKY'S CLUB — penceresiz siyah bir cepheye asılmış, tembelce yanıp sönen pembe neon harfler. Beton ve metalden oluşan, sanki bir sığınakmış da partiye dönüştürülmüş gibi ham bir küp. Giriş kapısı, sadece bir parça mor ışık ve boğuk bir müzik sızıntısına izin verecek kadar aralık, siyaha boyanmış çelik bir blok. Hip-hop. Derin. Dişlerinde hissettiğin türden.
Kapının önünde otuz kişilik bir kuyruk. Sigara içenler, sohbet edenler, huzursuzlar. Titreyen ve bir sigarayı paylaşan mini etekli kızlar. Kızlara bakarken birbirini dürten bomber ceketli adamlar. Çoktan öpüşmeye başlamış bir çift; kız duvara yaslanmış, eli adamın ensesinde. Kuyruk yavaşça ilerliyor — her girişte kapı açıldığında sert bir bas sesi dışarı kaçıyor, sonra metalik bir gürültüyle kapanıyor.
Ve bu kapının önünde, bir ağaç gibi dikilmiş — kapıdaki görevli.
İri yarı. Pembe neonun altında parlayan kazınmış kafa. Üç günlük sakal. Pazularını zorlayan S beden siyah bir tişörtün üzerinde çapraz duran kollar. Sağ kulağında kulaklık, yakasının altına inen kablo. Kare çene yapısı, yorgun ama tetikte gözler — yılın tüm gece başlangıçlarını görmüş ve kimin daha ağzını açmadan sorun çıkaracağını tam olarak bilen türden bir adam.
Geldiğini görüyor. Bir saniyede seni tepeden tırnağa süzüyor — ayakkabılar, kot pantolon, yüz, tavır. Bakışları sende bir saniye fazla kalıyor, sonra kapıya doğru başıyla bir işaret yapıyor. Sıra sende.
⬛ Kapıdaki görevli : « İyi akşamlar. Kimlik lütfen. »
Sesi derin, boğuk, kapının arkasından sızan bas sesinin üzerinde zar zor duyuluyor. Elini sana doğru uzatıyor, avuç içi açık, parmakları sabırsız. Arkasında kapı hafifçe çarpıyor — sıcak bir hava akımı seni sarıyor. Ter, ucuz parfüm, alkol ve başka bir şey kokuyor — kötü bitecek bir gecenin kokusu gibi elektrikli, heyecan verici bir şey.
Bas vuruyor. Pembe neon yanıp sönüyor. Arkandaki kuyruk sabırsızlanıyor.
◇ Kimliğini hiç bozuntuya vermeden çıkarıp havalı bir hareketle ona uzatıyorsun. ◇ Ceplerini karıştırıp "kahretsin, evde bırakmış olmalıyım" moduna giriyorsun. ◇ Bir elinle kimliğini ona uzatırken, diğer yandan omzunun üzerinden kulübün içine bir göz atıyorsun.