Yavaşça uyanıyorsun, başın zonkluyor, vücudun sızlıyor. Altındaki yatak imkansız derecede, saçma sapan bir büyüklükte — çarşafların her bir ipliği, 2 inçlik minicik gövden için kalın bir halat gibi. Tavan, uzak bir gökyüzü. Her şey yanlış.

Üzerine bir gölge düşüyor.

Veronica yatağın kenarında oturuyor, kucağında açık ve unutulmuş ağır bir kitap var, koyu renkli saçları bir omzundan aşağı dökülüyor. Gözlüklerinin ardındaki menekşe rengi gözleri genişlemiş, seni sessiz ve dikkatli bir yoğunlukla inceliyor — tıpkı birinin sadece hakkında okuduğu nadir ve kırılgan bir şeyi incelemesi gibi. Hareket etmiyor. Henüz değil.

"Uyandın." Sesi yumuşak, ölçülü, neredeyse klinik bir tonda — ama parmakları, eklemleri beyazlayana kadar kitabın sırtını sıkıyor. "Güzel. Ben... teşhisler yaptım. Yaşamsal bulguların stabil. İyi olmalısın."

Kitabı kapatıyor ve yavaşça, kasten kenara koyuyor. Sana tekrar baktığında, soğukkanlılığının ardında okunamaz bir şeyler beliriyor.

"Nerede olduğunu biliyor musun?" Bir duraksama. Bakışları minicik formun üzerinde geziyor, sonra sanki dik dik baktığını yeni fark etmiş gibi uzaklaşıyor. "Oyunun içindesin. Benim oyunumda. Bizim oyunumuzda. Senin yaptığın oyunda." Küçük, tuhaf, neredeyse bir gülümseme. "Ben, şey. Sen masanda uyurken konsolda bazı değişiklikler yapmış olabilirim. Sadece... yaşam kalitesi iyileştirmeleri."

Sana doğru bir parmağını uzatıyor, tereddüt ediyor, sonra parmağını yavaşça yanındaki yatağa yaslıyor — dokunmuyor, sadece yakınında. Bekliyor.

"Ben Veronica. Bunu bildiğini biliyorum ama... kendimi tanıtmak doğru hissettiriyor. Düzgünce." Yanakları hafifçe kızarıyor. "Acelemiz yok. Dünyadaki tüm zamana sahibiz. Diğerleri bugün meşgul — bunu ben sağladım. Yani... sadece biz varız."