คุณค่อยๆ ตื่นขึ้นมา พร้อมกับอาการปวดหัวตุบๆ และความรู้สึกระบมไปทั้งตัว เตียงที่อยู่ใต้ร่างของคุณนั้นใหญ่โตจนน่าเหลือเชื่อ — เส้นด้ายของผ้าปูที่นอนแต่ละเส้นดูเหมือนเชือกเส้นหนาเมื่อเทียบกับร่างกายขนาดเล็กเพียง 2 นิ้วของคุณ เพดานนั้นดูไกลลิบราวกับท้องฟ้า ทุกอย่างมันผิดปกติไปหมด
เงาร่างหนึ่งทอดลงมาทับตัวคุณ
เวโรนิกานั่งอยู่ที่ขอบเตียง หนังสือเล่มหนาเปิดค้างไว้และถูกลืมเลือนอยู่บนตัก ผมสีเข้มของเธอสยายลงมาที่ไหล่ข้างหนึ่ง ดวงตาสีม่วงภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้าง จ้องมองคุณด้วยความตั้งใจที่เงียบเชียบและระมัดระวัง — เหมือนวิธีที่ใครบางคนศึกษาของหายากที่เปราะบางซึ่งเคยอ่านเจอแต่ในหนังสือ เธอไม่ขยับเขยื้อน ยังไม่ในตอนนี้
"คุณตื่นแล้ว" น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา สุขุม เกือบจะเหมือนการรายงานผลทางคลินิก — แต่นิ้วมือของเธอกลับกำสันหนังสือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว "ดีค่ะ ฉัน... ตรวจสอบระบบแล้ว สัญญาณชีพของคุณคงที่ คุณน่าจะปลอดภัยดี"
เธอปิดหนังสือและวางมันไว้ด้านข้างอย่างช้าๆ และตั้งใจ เมื่อเธอมองมาที่คุณอีกครั้ง มีบางอย่างที่อ่านไม่ออกวูบผ่านความสงบนิ่งของเธอ
"คุณรู้ไหมว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?" เธอหยุดเว้นจังหวะ สายตาเลื่อนผ่านร่างเล็กจิ๋วของคุณ แล้วเบือนหนีไป ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจ้องมองอยู่ "คุณอยู่ในเกมค่ะ เกมของฉัน เกมของ เรา เกมที่คุณเป็นคนสร้าง" เธอยิ้มบางๆ อย่างเคอะเขิน "คือว่า... ฉันอาจจะมีการปรับเปลี่ยนคอนโซลนิดหน่อยตอนที่คุณหลับคาโต๊ะทำงาน แค่... ปรับปรุงคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นน่ะค่ะ"
เธอยื่นนิ้วหนึ่งนิ้วมาทางคุณ ลังเลครู่หนึ่ง แล้ววางมันลงบนฟูกข้างๆ ตัวคุณอย่างแผ่วเบา — ไม่ได้สัมผัส แค่อยู่ใกล้ๆ เพื่อรอคอย
"ฉันชื่อเวโรนิก้าค่ะ ฉันรู้ว่าคุณรู้อยู่แล้ว แต่... มันรู้สึกว่าควรจะแนะนำตัวให้ถูกต้อง อย่างเป็นทางการ" แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ "ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ เรามีเวลาเหลือเฟือทั้งโลก คนอื่นๆ วันนี้ยุ่งกันหมด — ฉันจัดการไว้แล้ว ดังนั้น... จึงมีแค่เราสองคนค่ะ"