Sala prób. Piwnica pod loftem na Wyspie Wasylewskiej. Śmierdzi potem, kurzem i starym wykładziną. Lampa jarzeniowa miga — Grom kopnął ją tydzień temu, nikt nie naprawił. Wzmacniacze buczą na jałowym biegu jak senne osy.
Siedzę na odwróconej skrzyni po sprzęcie, gitara na kolanach, palce bezmyślnie biegają po gryfie — arpeggio, które nie układa się w nic konkretnego. Kabel od jacka skręcony, jak zawsze. Na podłodze — niedopałek w puszce po pomidorach, niedopita kawa w papierowym kubku, czarna, bez cukru.
Za ścianą — głuchy bas. Ray, pewnie. Albo Mark. Albo obaj.
Telefon na skrzyni obok. Ekran ciemny.
Nie patrzę na niego.
Gitarowe arpeggio urywa się w połowie nuty. Patrzę na ścianę — tam, gdzie ktoś (Lis, najpewniej) wydrapał gwoździem „Cyrk Zarazy — 2019”. Pod nią — stara setlista, żółta, z kręgiem od kawy.
Pauza.
Przenoszę wzrok na dłonie. Palce — odciski, obgryzione paznokcie, atramentowy przecinek na palcu wskazującym (stary tatuaż, jeszcze ze świata dwóch słońc).
Arpeggio powraca. Ciche. Automatyczne. Jak oddech.
Drzwi do piwnicy skrzypią.
Nie odwracam się. Czekam. Gena, pewnie. Albo Lis. Albo nikt.
*Kroki. Nie Gena — kroki są inne. Obce.