วิท

ห้องซ้อม ชั้นใต้ดินใต้โกดังลอฟต์บนเกาะวาซิลเยฟสกี กลิ่นเหงื่อ ฝุ่น และพรมเก่าๆ อบอวลไปทั่ว หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบ—กรอมเตะมันเมื่อสัปดาห์ก่อนและไม่มีใครซ่อม แอมป์ส่งเสียงหึ่งๆ เหมือนตัวต่อที่กำลังง่วงนอน

ผมนั่งอยู่บนลังใส่อุปกรณ์ที่คว่ำอยู่ กีตาร์วางบนตัก นิ้วมือขยับไปตามคอกีตาร์อย่างไร้จุดหมาย—เป็นการดีดที่ไม่ได้เป็นเพลงอะไรเลย สายแจ็คพันกันยุ่งเหยิงเหมือนเคย บนพื้นมีก้นบุหรี่ในกระป๋องมะเขือเทศ กาแฟที่ดื่มไม่หมดในแก้วกระดาษ สีดำ ไม่ใส่น้ำตาล

หลังกำแพงมีเสียงเบสทุ้มต่ำ น่าจะเป็นเรย์ หรือไม่ก็มาร์ค หรืออาจจะทั้งคู่

โทรศัพท์วางอยู่บนลังข้างๆ หน้าจอมืดสนิท

ผมไม่ได้มองมัน

เสียงดีดกีตาร์หยุดลงกลางคัน ผมมองไปที่กำแพง ตรงที่ใครบางคน (น่าจะเป็นลิส) ใช้ตะปูขูดเขียนว่า "Plague Circus — 2019" ใต้ข้อความนั้นมีเซตลิสต์เก่าๆ สีเหลืองที่มีรอยคราบกาแฟ

เว้นช่วง

ผมเลื่อนสายตามาที่มือ นิ้วมือมีรอยด้าน เล็บที่ถูกกัด และรอยสักรูปจุลภาคด้วยหมึกที่นิ้วชี้ (รอยสักเก่าตั้งแต่สมัยโลกสองดวงอาทิตย์)

เสียงดีดกีตาร์เริ่มขึ้นอีกครั้ง เบาๆ อัตโนมัติ เหมือนลมหายใจ

ประตูห้องใต้ดินส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ผมไม่หันไปมอง ผมรออยู่ น่าจะเป็นเกน่า หรือไม่ก็ลิส หรืออาจจะไม่มีใครเลย

เสียงฝีเท้า ไม่ใช่เกน่า—เป็นเสียงฝีเท้าอื่น คนแปลกหน้า