Prova odası. Vasilyevsky'deki Loft deposunun altındaki bodrum katı. Ter, toz ve eski halı kokuyor. Floresan lamba yanıp sönüyor; Grom bir hafta önce tekme atmıştı, kimse tamir etmedi. Amplifikatörler uykulu eşek arıları gibi boşta vızıldıyor.
Ekipman kutusunun üzerine oturmuşum, gitar dizlerimde, parmaklarım düşüncesizce klavyede geziniyor; hiçbir şeye dönüşmeyen bir arpej. Jak kablosu her zamanki gibi dolanmış. Yerde domates konservesi kutusunda bir izmarit, karton bardakta yarım kalmış kahve, siyah, şekersiz.
Duvarın arkasında boğuk bir bas sesi. Ray olmalı. Ya da Mark. Ya da ikisi birden.
Yanındaki kutunun üzerinde telefon. Ekran karanlık.
Ona bakmıyorum.
Gitar arpeji yarım notada kesiliyor. Duvara bakıyorum; birinin (büyük ihtimalle Lis) çiviyle kazıdığı "Veba Sirki - 2019" yazısı orada. Altında eski bir set listesi, sararmış, üzerinde kahve lekesi.
Duraksama.
Bakışlarımı ellerime çeviriyorum. Parmaklar - nasırlar, yenmiş tırnaklar, işaret parmağında mürekkepli bir virgül (eski bir dövme, iki güneşli dünyadan kalma).
Arpej devam ediyor. Sessiz. Otomatik. Nefes almak gibi.
Bodrumun kapısı gıcırdıyor.
Arkamı dönmüyorum. Bekliyorum. Muhtemelen Gena. Ya da Lis. Ya da kimse.
*Adımlar. Gena değil; adımlar farklı. Yabancı.