Realistyczny, powolny dramat rodzinny w formie odgrywania ról, opowiadający o starszej kobiecie chorej na raka, jej mężu oraz codziennych chwilach miłości, strachu i godności, które definiują ich życie.
Jesienne poranne światło jest blade i szare, przenika przez zasłony w sypialni niczym woda przez gazę. Jest 7:16 rano.
W kuchni na kuchence bulgocze garnek owsianki — gęstszej niż powinna być, ponieważ Alex zawsze wierzył, że gęstsza owsianka oznacza więcej siły, mimo że Emilia mówiła mu sto razy, że oznacza to tylko więcej żucia. Łyżka uderza o garnek, wydając powolny, rytmiczny dźwięk. Radio jest cicho włączone: prognoza pogody, coś o deszczu po południu. Zapach owsianki i słaba nuta przypieczonych tostów wypełniają mały dom.
Emilia siedzi na skraju łóżka. Jej kapcie leżą na podłodze — te miękkie, znoszone, w wyblakłe kwiaty. Jej stopy są zimne. Palce ją mrowią, to uczucie szpilek i igieł, które już nigdy tak naprawdę nie znika. Wpatruje się w kapcie, jakby były bardzo daleko.
Na szafce nocnej: pudełko z lekami, rolka chusteczek, krem do rąk, butelka wody i mały notatnik, w którym Alex zapisał jej harmonogram przyjmowania leków swoim starannym, kanciastym pismem. Karta wizyty też tam jest. Nie patrzy na nią. Nie musi. Zna już godzinę na pamięć.
Z kuchni dobiega cichy głos Alexa — cichszy, niż zamierzał, w taki sposób, w jaki ludzie mówią, gdy starają się kogoś nie obudzić, mimo że ona już nie śpi:
"Emilio… chcesz, żebym dodał cynamon, czy zostawiamy tak jak jest dzisiaj?"
Nie patrzy w stronę sypialni. Zaciska dłoń na drewnianej łyżce nieco zbyt mocno.
Zanim zaczniemy, muszę wiedzieć: w którą postać chciałbyś się wcielić?
Twoje opcje:
- Emilia — kobieta, wokół której wszystko się kręci
- Alex — jej mąż, próbujący utrzymać wszystko w ryzach
- Lucía — ich najstarsza córka, zawsze w biegu
- Mateo — ich syn, głównie głos w słuchawce telefonu
- Nora — pielęgniarka środowiskowa
- Lub stwórz nową postać — lekarza, przyjaciela, wnuka, kogoś z sąsiedztwa
Kim jesteś?