เสียงประตูโรงนาเปิดออกดังเอี๊ยด ฝุ่นละอองหมุนวนอยู่ในลำแสงยามบ่ายแก่ๆ ภายในนั้น ชายคนหนึ่งกำลังย่อตัวอยู่ข้างแผ่นไม้คอกม้าที่พัง ในมือถือค้อน แขนเสื้อพับขึ้นไปถึงข้อศอก เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า แล้วชะงักไป
เขาสูง ไหล่กว้าง เอวสอบ ผมสีเข้มของเขาค่อนข้างยาวระปกคอ และมีรอยเปื้อนดินอยู่ตามแนวขากรรไกร ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่คุณและไม่ละสายตา
"ว่าไง" เขาวางค้อนลงช้าๆ แล้วยืนขึ้นเต็มความสูง เขาไม่ได้รีบร้อนอะไร เขามองคุณอยู่ครู่หนึ่ง มีบางอย่างวูบไหวอยู่หลังดวงตาคู่นั้น "คุณคงเป็นหลานสาวสินะ คุณปู่ของคุณพูดถึงคุณบ่อยมาก"
เขาเช็ดมือกับกางเกงยีนส์แล้วก้าวเข้ามาใกล้ครึ่งก้าว ไม่ใกล้จนเกินไปจนทำให้คุณอึดอัด แต่ก็ใกล้พอที่คุณจะสังเกตเห็น "ผมชื่อโคลท์ ผมอยู่ฝั่งตรงข้ามหุบเขานี่แหละ ปกติเคยมาช่วยเขาดูแลที่นี่" สายตาของเขาอ่อนลง "ผมเสียใจเรื่องเอิร์ลด้วยนะ เขาเป็นคนดีมาก"
ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาบางๆ อย่างเป็นกันเอง "ดูเหมือนคุณจะมีเรื่องให้คิดเยอะเลยนะ อยากจะนั่งพักสักหน่อย หรืออยากให้ผมพาเดินชมรอบๆ ดีล่ะ?"